brainstorming

Please don't get this the wrong way, but I found a bug.

2011-12-01T08:34:00.001+02:00

The Friendly Bug Report. Like watching a gorilla knit:

Hi The test case scenario is as follows:

Reversing little puzzles

2011-11-30T08:31:00.001+02:00

This little puzzle was part of a CTF I didn't participate in. I attempted to solve it a couple days after it ended.

The 'flag' had to be forced out of a binary (on a Linux box), no clues given at all. First naive attempt? strings ./binary, which revealed only two strings, "you have to try harder to get the secret message!" and "THE SECRET MESSAGE IS:". Not much. After running the binary a few times, with various arguments, I decided to fire up gdb, while brute-forcing a numeric first argument in another shell..

Disassembling main() led to the following:

# 0x000000000040069c main: push rbp mov rbp,rsp push rbx sub rsp,0x68 mov DWORD PTR [rbp-0x64],edi mov QWORD PTR [rbp-0x70],rsi mov BYTE PTR [rbp-0x60],0xee mov BYTE PTR [rbp-0x5f],0x67 mov BYTE PTR [rbp-0x5e],0x76 mov BYTE PTR [rbp-0x5d],0x67 mov BYTE PTR [rbp-0x5c],0xdf mov BYTE PTR [rbp-0x5b],0x69 mov BYTE PTR [rbp-0x5a],0x6c mov BYTE PTR [rbp-0x59],0x75 mov BYTE PTR [rbp-0x58],0xc1 mov BYTE PTR [rbp-0x57],0x69 mov BYTE PTR [rbp-0x56],0x6c mov BYTE PTR [rbp-0x55],0x69 mov BYTE PTR [rbp-0x54],0xc2 mov BYTE PTR [rbp-0x53],0x66 mov BYTE PTR [rbp-0x52],0x6b mov BYTE PTR [rbp-0x51],0x21 mov BYTE PTR [rbp-0x50],0x8d mov BYTE PTR [rbp-0x4f],0x51 mov BYTE PTR [rbp-0x4e],0x77 mov BYTE PTR [rbp-0x4d],0x75 mov BYTE PTR [rbp-0x4c],0xdf mov BYTE PTR [rbp-0x4b],0x28 mov BYTE PTR [rbp-0x4a],0x6c mov BYTE PTR [rbp-0x49],0x65 mov BYTE PTR [rbp-0x48],0xcc mov BYTE PTR [rbp-0x47],0x65 mov BYTE PTR [rbp-0x46],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x45],0x68 mov BYTE PTR [rbp-0x44],0xcc mov BYTE PTR [rbp-0x43],0x7b mov BYTE PTR [rbp-0x42],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x41],0x77 mov BYTE PTR [rbp-0x40],0xc2 mov BYTE PTR [rbp-0x3f],0x66 mov BYTE PTR [rbp-0x3e],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x3d],0x74 mov BYTE PTR [rbp-0x3c],0xc5 mov BYTE PTR [rbp-0x3b],0x6d mov BYTE PTR [rbp-0x3a],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x39],0x50 mov BYTE PTR [rbp-0x38],0xcc mov BYTE PTR [rbp-0x37],0x66 mov BYTE PTR [rbp-0x36],0x77 mov BYTE PTR [rbp-0x35],0x70 mov BYTE PTR [rbp-0x34],0xd9 mov BYTE PTR [rbp-0x33],0x61 mov BYTE PTR [rbp-0x32],0x6b mov BYTE PTR [rbp-0x31],0x20 mov BYTE PTR [rbp-0x30],0x9f mov BYTE PTR [rbp-0x2f],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x2e],0x29 mov BYTE PTR [rbp-0x2d],0x31 mov BYTE PTR [rbp-0x2c],0x8d mov BYTE PTR [rbp-0x2b],0x4b mov BYTE PTR [rbp-0x2a],0x4c mov BYTE PTR [rbp-0x29],0x46 mov BYTE PTR [rbp-0x28],0x8c mov BYTE PTR [rbp-0x27],0x28 mov BYTE PTR [rbp-0x26],0x38 mov BYTE PTR [rbp-0x25],0xa mov BYTE PTR [rbp-0x24],0x0 cmp DWORD PTR [rbp-0x64],0x2 je 4007b0 <main+0x114> mov eax,0x0 call 400614 <gracefull_exit> mov rax,QWORD PTR [rbp-0x70] add rax,0x8 mov rax,QWORD PTR [rax] mov rdi,rax call 400508 <atoi@plt> mov DWORD PTR [rbp-0x18],eax cmp DWORD PTR [rbp-0x18],0x0 jg 4007d6 <main+0x13a> mov eax,0x0 call 400614 <gracefull_exit> mov ecx,DWORD PTR [rbp-0x18] mov edx,0x29665e1f mov eax,ecx imul edx sar edx,0x8 mov eax,ecx sar eax,0x1f mov ebx,edx sub ebx,eax mov eax,ebx imul eax,eax,0x62f mov edx,ecx sub edx,eax mov eax,edx test eax,eax je 40080a <main+0x16e> mov eax,0x0 call 400614 <gracefull_exit> mov ecx,DWORD PTR [rbp-0x18] mov edx,0x10776183 mov eax,ecx imul edx sar edx,0x6 mov eax,ecx sar eax,0x1f mov ebx,edx sub ebx,eax mov eax,ebx imul eax,eax,0x3e3 mov edx,ecx sub edx,eax mov eax,edx test eax,eax je 40083e <main+0x1a2> mov eax,0x0 call 400614 <gracefull_exit> mov edx,DWORD PTR [rbp-0x18] lea rax,[rbp-0x60] mov esi,0x3c mov rdi,rax call 400646 <a52> mov DWORD PTR [rbp-0x14],eax cmp DWORD PTR [rbp-0x14],0xf8b83a03 je 400868 <main+0x1cc> mov eax,0x0 call 400614 <gracefull_exit> mov eax,0x4009b3 lea rdx,[rbp-0x60] mov rsi,rdx mov rdi,rax mov eax,0x0 call 4004d8 <printf@plt> mov eax,0x0 add rsp,0x68 pop rbx leave ret nop nop nop

So, what do we see? Two functions, gracefull_exit (full of grace, I assume) and a52; we can probably already guess what the former does, and the latter will have to be more closely examined. We also see a large buffer filled byte-by-byte with mostly unprintable characters, apparently to evade strings. To satisfy our curiosity, we disassemble those functions too:

# 0x0000000000400614 gracefull_exit: push rbp mov rbp,rsp mov rax,QWORD PTR [rip+0x2006c9] mov rdx,rax mov eax,0x400980 mov rcx,rdx mov edx,0x32 mov esi,0x1 mov rdi,rax call 400518 <fwrite@plt> mov edi,0x1 call 4004e8 <exit@plt> # 0x0000000000400646 a52: push rbp mov rbp,rsp mov QWORD PTR [rbp-0x18],rdi mov DWORD PTR [rbp-0x1c],esi mov DWORD PTR [rbp-0x20],edx mov DWORD PTR [rbp-0x4],0x0 mov rax,QWORD PTR [rbp-0x18] mov QWORD PTR [rbp-0x10],rax jmp 400684 <a52+0x3e> mov rax,QWORD PTR [rbp-0x10] mov eax,DWORD PTR [rax] mov edx,eax xor edx,DWORD PTR [rbp-0x20] mov rax,QWORD PTR [rbp-0x10] mov DWORD PTR [rax],edx mov rax,QWORD PTR [rbp-0x10] mov eax,DWORD PTR [rax] add DWORD PTR [rbp-0x4],eax add QWORD PTR [rbp-0x10],0x4 mov rdx,QWORD PTR [rbp-0x18] mov eax,DWORD PTR [rbp-0x1c] cdqe lea rax,[rdx+rax*1] cmp rax,QWORD PTR [rbp-0x10] ja 400665 <a52+0x1f> mov eax,DWORD PTR [rbp-0x4] leave ret

gracefull_exit calls fwrite to print a message and exits. a52 seems to loop over a buffer and performing a xor with a value stored in [$rbp-0x20], so it's probably some decryption routine. Let's not deal with that just yet, and figure out the flow and how to manipulate it.

We start with a buffer in 0x7fffffffe0e0; it's being filled with what seems like garbage, and there's a good chance it will be decoded later by a52. Then, atoi() is called on the first command-line parameter and the result is checked for being positive. If so, we continue into this first (and only) interesting part:

mov edx,0x29665e1f mov eax,ecx imul edx sar edx,0x8 mov eax,ecx sar eax,0x1f mov ebx,edx sub ebx,eax mov eax,ebx imul eax,eax,0x62f mov edx,ecx sub edx,eax mov eax,edx test eax,eax je 40080a <main+0x16e>

What is happening here? If you try and symbolically map the operations made on the result of atoi() (some people call this "math"), you'll end up with an identity function. Weird, right? This 5-instruction part:

mov eax,ecx sar eax,0x1f mov ebx,edx sub ebx,eax mov eax,ebx

which is nothing more of a fancy way of saying mov eax, edx, is followed by a multiplication with 0x62f (decimal 1583) and it must equal the initial result from atoi(). The only magic, if you will, is contained in the first 5 instructions of our snippet which must seem pretty weird if you're not familiar with them. To better understand it, I suggest reading an excellent series of posts by ridiculousfish on the subject of division, starting here.

Putting all those together, this snippet is the equivalent of (in C):

if(!((param / 0x62f) * 0x62f == param)) { gracefull_exit(); }

which seems kind of crazy all by itself. The next snippet, respectively, performs the exact same operation for the constant 0x3e3 (decimal 995). Now it makes a little sense; the supplied parameter to the binary must fulfil those two conditions. Then, if successful, the code calls a52() with 3 arguments: the atoi() result, the address of the buffer and the buffer's length (0x3c). The return value from a52() is then compared for equality to 0xf8b83a03 and then the flag (I assume) is printed.

Alright, so we have a good starting point. Unfortunately, it's near the end. If we start calculating the parameter value we need to direct flow into a52(), we get 0x1808ad (the product of 1583 and 995). By running the executable with that parameter, though, we get to the end of the line. The flag is printed, and says: "Congratulations! Your team has won the Panoptis 2011 CTF!". Not too difficult. Turns out the return value of a52(), in case you care, is the result of a 32-bit accumulation of the xored words of the message; you can see it happening in add DWORD PTR [rbp-0x4],eax. The key for XOR in a52() is also the result from atoi().

A fun hour nonetheless. :-)

Posted via email from brainstorming

Scrum and other buzzwords

2011-11-21T09:24:00.001+02:00

Alright. The time has come when I've been involved enough in project that are/were using Scrum.

I don't know about how you guys operate, but I don't have velocity all the time. In fact, most of the time my process goes like: think long and hard about how you're going to do the what, while fiddling around with some prototype code, rewriting and redesigning stuff if and when the real problems become clear (or as your "architect" shifts his perspective about intended system behaviour). In short, I usually don't appear to make any progress until, well, I do.

I could also patch up a prototype, ready for others and testing, but that's shit I only pull off when we're 5 days before a deadline. Also, when I'm pissed off.

So, regardless of the way you work, you get stuck in a scrum every morning. What have you done in the last 24 hours? "I have been thinking about the implementation of the flux regulator for the reporting subsystem". That usually means I've spent my day staring into space, taking notes and drawing boxes on paper while toyinh with some code. Looks of disapproval everywhere. "Err, I prototyped the Traffiker report distribution code and enhanced it with some logging". Now the looks are neutral or passive. Meanwhile, I'm drawing cartoons. I'm bad at drawing. My stickmen could easily be mistaken for flow charts. Stick that in your UML, I fucking dare you.

But I've never felt good about the humiliation of scrum, every single stupid morning.

Even when I have done actual work, like fixed a dozen NPDs I spotted and that annoying bug that's kept Network Verification on our tails for two months, I don't get the time to convey any useful information. "And you know that bug, the reason you get 50 mails a day? Yeah, I found the cause for that one and fixed it. It manifests in..". Mike, we don't have time for that, you can explain it after the scrum. Yet "after the scrum" is magically and constantly 20 minutes away..

Things are different the second or third time you do something. By then you know what you're doing; you're on a mission from god and whoever gets in your way is gonna lose. By that time you can also lock yourself in a basement and delete all the fucking meetings from your calendar. Get things done.

Then again, we allow burndown charts to be used against us, so..

I haven't seen Scrum "done right" so far. I'm told others have. Here's a caricature of how it usually goes for us:

The team will meet for at least 15 minutes, occupying a urinal if possible or otherwise disrupting traffic. The meeting will be held at a different time each day, to accomodate the scrum master's schedule.
We have goats and we have cows. The goats are generally uninvolved in the process, unless they have to get blamed for something. Cows must stand and talk (moo) about inconsequential nonsense, or about deeply boring esoteric technical details that mean nothing without an open vim window.
The Barn Manager must conduct the meeting wearing a hat, holding a baton but never in a tuxedo. Her job is to assemble the team, go around the room asking what has everybody had for breakfast, whether they've had their coffee (and if not, provide it) and after a long polite exhange of pleasantries, inquire as to how things are faring on our beloved project, if it's not too much trouble.
Cows' status reports are one of:
- "Things are going great, Moo."
- "That bug has been fixed. I committed the fix in the right svn branch. Moo."
- "Our fix didn't work for all use cases. Moo."
- "I'm trying to fix the mess that goat (point finger) created. Moo."
- "Who made me a cow on this team anyway? I was way happier in XXX until I got dragged to help you sort your shit out. Moo."
At this phase, all goats stand around looking at each other, rolling their eyes at frequently at cows' utterances (like using SOAP for RPC, monkey-patching database access code instead of using the API, performance tests the results of which nobody will ever see, etc).
Cows also report what will they be working on, using a keystroke-mouseclick granularity. The assumption is no cow is ever blocked by anything (horn usage is mandatory, alternatively dual wield axes WoW-fury-warrior-style).
After the scrum is concluded everyone heads for the cafeteria for a good hour of rest.

Posted via email from brainstorming

No one's unhappy in Greece

2011-10-31T19:26:00.001+02:00

You know, most of the things you'll ever hear about Greece are the usual stereotypical bullshit that arise from the human need to categorize everything. Most of it is also mostly true, which is why stereotypes exist in the first place.

My non-Greek friends have, or have had, those preconceptions about me and the place I live in. They tend to think we're happy people, living in a beautiful place where it's mostly parties and big fat weddings. We are tend to be thought of as morally loose. Or at least, if we do have a stick up our rear, it's not as far up as the French one. Basically if you stick the word "Mediterranean" before anything, it'll make it seem exotic and amazing. Countries, beaches, women, food..

and, you know, it's a stereotype because it used to be mostly true.

I don't know when it all started going to hell but I'll tell you this. I haven't heard a good joke for more than 9 months. Sure, I went through a breakup during those first two months, but the last thing I remember dropping on the floor from laughter (literally) was Sheldon Cooper knocking at Penny's door in a Flash costume. And that doesn't count as a joke.

I've constantly been saying that for anything to change in this god forsaken land, our mentality must change first. The people's representatives are acting in complete constrast to this otherwise obvious fact; they recently practically all but celebrated a debt reduction of 50% (not all debt). Meanwhile, poverty and unemployment are on the rise, and the cost of living here is heading in the exact opposite direction.

I really wish I could make a joke out of that.

Posted via email from brainstorming

Untitled

2011-10-23T22:06:00.001+03:00

Posted via email from brainstorming

Reference counting and the probe effect

2011-10-10T22:00:00.001+03:00

Recently I've had the pleasure of writing a Python extension in C. After putting it to use (it's used on our automated tests with Robot), people reported it consumed all available memory. I had only conducted some small scale testing, so I can't say I was too surprised to hear nightly runs failed spectacularly.

My tests were of the "let's verify this is happening as intended". For instance, "let's create this ssh connection and give this couple of commands, then verify the expected results". However, my extension was used in various very different ways, like "let's create these two ssh connections and run this bunch of commands on the first - those that succeed must also be given on the second, the others should be reported. Repeat multiple times in a single test suite".

Unexpected use of your code can lead to the most enlightening revelations about the system you work with; in this case, Python's reference counting. As you may or may not know, Python has two ways of managing memory, a decision which many see as a major design flaw:

reference counting - releasing memory when the reference counter reaches zero, ie. no references to an object exist
garbage collection - optional, on-by-default, a supplement to take care of cyclic references

In my case, the likely candidates for this ill behaviour were rather few. While many interesting program events can cause stuff to happen internally (function calls, returning from a function, the first execution in a file, raising an exception, deep recursion, etc.), I was given hints: deep recursion was a no-no, and the tests involved many yet short-lived iterations - two candidates of which my test cases had neither.

My extension also has this thing; it uses callbacks to refer to Python functions that are called on (for the moment) two occassions:

A file is opened - its contents are inspected to decide if it's valid input and/or should be logged
The results from certain commands are filtered and/or used by other Python functions

Shortly after giving up trying to make sense of valgrind's output, I thought I'd just take a look into the extension:

Putting debug statements in the dealloc functions of Python Type objects. This tells me when are they getting called, if at all. They will be called when a Py_DECREF() call on my Python object decrements its refcount to zero.
Next, I had to identify the objects that were suspect to be leaking (i.e. objects of which the reference counts were not reaching zero when I expected them to) and write a simple routine that dumps their refcounts. This routine can be inside the C module or in Python - depending upon how the code is organized. In C you can find a PyObject's refcount by its member ob_refcnt. In Python you pass the object to sys.getrefcount() function. Calling this refcount dumping routine from various places in my code and monitoring how the reference count of these objects varies can help identify the "hotspots".
RTFM. Understanding the meaning of borrowed reference and new reference was critical. Soon, I would find the places where I was supposed to call Py_DECREF(), but didn't..

Turns out the memory leak was the combined effect of two things. The first one has to do with Python's C API, which applies the concept of ownership on a reference. Depending on the API function you call, you may or may not own the reference to the object you get. When you own an object, you must not forget to Py_DECREF() it or give it to something that will steal it. Likewise, when you do not own an object, you must Py_INCREF() it to keep it and possibly to use it during your function. The reference counts on some of my objects were astronomical - this is a strong indicator your error lies in a loop structure. This was rather easy to track and Py_DECREF() objects correctly.

The second one had to do with the way I structured my objects: some Python objects I was tracking (mostly functions) were kept as values in a dictionary, registered as callback handlers. I also registered all such objects upon instantiation in a pure Python class that was to be shared among several processes. This had two side-effects. One, it increases the reference count of the parent object - turns out that this object, immediately after allocation had a high refcount:

>>> object = MyClass() >>> print(sys.getrefcount(object)) 15

This came as a bit of a surprise, as I wasn't expecting an object with no more than ten callbacks to have so many references. The fact of the matter was, that I was not inspecting my objects like I did above. Instead, I was running small tests while my extension was instrumented like I mentioned above; in many cases, the code actually looked more like this:

for index in range(all): sys.getrefcount(dict.values()[index])

Ding! The probing code creates a list of values, incrementing the reference count of the objects I'm tracking. Additionally, centralized registering of all the objects mysteriously increased the reference count - without bearing in mind the references Python keeps in a frame's .f_locals or .f_globals. It might not be necessary to change this, but taking those extra references into account helps.

This was my first real world experience with a reference counting memory manager. Everything I'd done before involved either manually managed or garbage collected languages/implementations, and I got a really good deal out of this experience. I suggest everyone to try and write their own Python extensions, however simple, as it can be so very revealing to a lot of interesting concepts.

Posted via email from brainstorming

Code reviews: turn that frown upside down

2011-10-04T18:06:00.001+03:00

About a year ago, I started working in an environment where code reviews or other forms of feedback weren't considered important and weren't a regular practice.

After several months of infrequent code reviews, what are the biggest issues with introducing, maintaining and improving a code review process?

Aggressive Reviewers

This is perhaps the most common thing that comes up during code reviews. Of course, review is there for everyone's benefit; the codebase, the team and each one individually, and not to attack people personally or make them feel inadequate. If they stop putting their code up for review, either bad code will make its way into your product, or only the most trivial of code will be submitted, leading everyone to think that everything's good when in fact it isn't.

The fact of the matter is that we're all human, and we make mistakes. Often those are the result of accumulated pressure and requirements, incomplete problem knowledge or conflicting specifications, etc. We've all been there, and we've all looked at code we've written years ago and thought "Gawd, this sucks!".

Dealing with over-aggressive reviewers is easy. Taking one aside and criticizing their approach will resolve the issue quickly - most of the time people don't even realize how they're coming across when in fact it isn't their intention to appear aggressive.

"Victim" mentality

On the other hand is the code "owner" who considers any kind of critique to be an attack either on their skills or their person. Their attitude is usually defensive against any comments, instead of seeing a review as a learning opportunity. That isn't to say that all review comments are positive, of course, but one should not outright dismiss them.

"Protecting" your code doesn't help in any way; the resulting situation is bad code making its way into the codebase, faults remaining hidden, etc. No good can come out of no review.

Negativity

There is nothing wrong with looking at code and not having a bad thing to say! Nothing wrong with just saying "That looks good"!

Lack of an outcome

Code reviews are supposed to incite arguments and disagreements, because that's the best way of reaching useful conclusions. But to reach a conclusion, you need to reach a decision.

At some point there needs to be recognized who has the final say in things; a manager, a senior, someone explicitly responsible for code quality, whatever. Remember that you can't please everyone, and unfortunately that's true of code reviews as well.

Review is a constant process

Not all review comments have to be acted upon. Not all "Hey, this is cool! We should use this more often!" warranties a policy of reusing Good Code™, and not all negative comments have to be satisfied. However, if devs are seeing their comments, review after review, being ignored or not acknowledged, it can be terribly demoralising and poisonous for your team.

Being ignored leads to two things: less participation, less reaction. It devolves into a chain reaction that will eventually get you nothing done, and harm the dynamic of your group more than code review can ever help you. If somebody takes the initiative of "bumping" review comments for action or re-opening review issues for discussion a problem might get resolved soon enough.

Lack of focus

It's a common sight that people don't know what to review. You can recognize these occassions when the discussion starts to devolve into conformance to coding principles or indentation levels.

I've found a gem that works wonders here. I ask people what do they want to focus their time on during the review. Suggesting areas to focus gives people the initiative they might lack; if this is able to shift the conversation from "tabs vs spaces" to seven people looking hard over a critical piece of your application logic, you have succeeded. Next time, people will know what to look for and be more alert. System knowledge increases and they have more of a clue on what's important for your code, and what isn't and should be left alone.

Unrealistic expectations

Development has no silver bullets. No process, technique, or practice will take you to communication and software nirvana, and there is no way to stop all bugs at code review or prevent your code from "rotting".

If you start believing code review (or pair programming, testing, verification) will magically cause bugs to reveal themselves before shipping, or that everyone on your team will suddenly rise to the level of your highest achievers, YOU WILL FAIL.

Accept that code review has an overall positive effect on your work. Your team will get better and the quality of your product will improve, if you save your developers the disappointment that wishful thinking like above entails.

I'd really like it if I could put some ways we've reviewed code up here and describe where we went wrong and what benefit we had, but time's running out. Maybe some other time. :-)

Posted via email from brainstorming

Setting up CUDA and Visual Studio 2010

2011-10-01T12:23:00.001+03:00

I've never used Visual Studio before 2010, but I hear Microsoft has given it a complete facelift. A whole bunch of customizations in modules, custom build goodness, etc. Since I tried and use it together with CUDA 4, the information about setting it up is scattered all over the place, and I thought I'd explain the steps necessary to set it up to help other first-timers.

Here's what's involved here:

Visual Studio 2010 on Windows 7 x64
NVIDIA CUDA Toolkit 4
Windows SDK 7.1
NVIDIA GPU Computing SDK 4
NVIDIA Parallel Nsight 2.0

First off, I doubt the order of installation makes any difference, but for reference it was: VS 2010, CUDA toolkit, Windows SDK 7.1 (Visual Studio installs the SDK but it's only a tiny bit "outdated"). Now, you may not need the Windows SDK, but I installed it prior to working with CUDA in VS, so I'm not at all sure of this. However, it's all full of goodies, so why the heck not.

After all the installations are done, enter VS 2010 and

Step #1 - Create an empty project

Create a new Visual C++ Empty Project, give it a name, click OK. This step isn't so hard, is it? :-)

Step #2 - Specify build customizations

In Solution Explorer, right click your project and choose 'Build Customizations'. If all is well, you should see a screen that kind of looks like this:

Select the CUDA 4.0 customization files and click OK.

Step #3 - Hello, VS 2010 World!

We're ready to write some code! Right click Source Files under Solution Explorer and add a new item. Make it a C++ file but give it the .cu suffix.

#include <cuda.h> #include <stdio.h> __global__ void helloWorld(char* str) { // determine where in the thread grid we are int idx = blockIdx.x * blockDim.x + threadIdx.x; // unmangle output str[idx] += idx; } int main(int argc, char** argv) { int i; char str[] = "Hello World!"; for(i = 0; i < 12; i++) str[i] -= i; // allocate memory on the device char *d_str; size_t size = sizeof(str); cudaMalloc((void**)&d_str, size); cudaMemcpy(d_str, str, size, cudaMemcpyHostToDevice); dim3 dimGrid(2); // one block per word dim3 dimBlock(6); // one thread per character helloWorld<<< dimGrid, dimBlock >>>(d_str); cudaMemcpy(str, d_str, size, cudaMemcpyDeviceToHost); cudaFree(d_str); printf("%s\n", str); return 0; }

Our "Hello, World!" program for the evening adds up its "rank" (if you're familiar with MPI terms) to its assigned character in the string, and then prints it. Nothing too fancy. Save it.

Step #4 - Building and linking

This is the only real trick to the whole process. The CUDA toolkit + Windows SDK installations must have already set your paths and environment correctly. The only thing missing from the story is the cudart.lib library - if you try building at this point, VS will complain about _cudaFree, _cudaMalloc, etc. and not being able to resolve them. The cudart.lib library is in $(CUDA_LIB_PATH), and here's how we tell the VS linker: In Solution Explorer, right click your project, select Properties, then Linker, then General. Verify that the field Additional Library Directories contains either $(CUDA_LIB_PATH) or $(CudaToolkitLibDir); if it does, you're golden, if not add them yourself. Then proceed to the Input tab, and add cudart.lib in the Additional Dependencies field.

Step #5 - Go forth and compute!

You are all set. Execute your "Hello, World!" program and have fun working with CUDA 4!

I will update this post with details about the CUDA SDK and Nsight in the coming days.

Posted via email from brainstorming

The testing obsession

2011-09-21T14:36:00.001+03:00

Testing takes time.

"- Thorough testing takes a lot of time and there's no escaping it."

"- Developers should not be concerned with the runtime of the tests, only the development time."

"- In every app I’ve worked on I’ve found that it’s not the testing that doesn’t scale, it’s the poor test implementation that doesn’t scale."

Reality check.

It's a fact that verifying software takes a lot of effort, and is costly. It's also a fact that every company has some (relatively?) bad employees. Appreciate their work all you want, but deep down inside you know their work is sub-par compared to the rest. We live and develop inside imperfect and unfair environments, and this is reflected on our work.

The attentiveness of agile teams on testing is bordering on OCD. For big products/projects, which are targeting mission critical environments, one wants to be extra-sure a piece of software will perform as asked. To do so, one needs to test a product on multiple levels over multiple axis:

unit and entity testing
integration testing
functional testing
security testing
performance testing
stability testing
regression testing
usability testing
acceptance, compliance, compatibility, etc.

even when you skip or take out several of the above, for any reasonably large project your tests will surpass tens of thousands. There comes a point where the test suites grow large enough that they slow down the development cycle - I assume their effect on the testing cycle is apparent enough as it is.

I haven't worked on a lot of big projects, and I'm not a fan of exhaustive testing and ~90% code coverage, so take all this with a grain of salt. I hate waiting for 40 minute runs of unit tests just so I can commit my changes, and I hate having to keep an eye (OK, a script, but anyways) on 1-hour-long integration tests. Are there ways to cut down on test runtime?

Test fewer things

Sure, I don't need to run all unit tests before committing my changes. If I only run the unit tests which are relevant to my change, I have saved up a massive amount of time already, which I can spend creatively on something else.

In practice, however, the full tests during the integration stage still have to be run. Of course you will break builds before of unforeseen or untested dependencies. You will lose your confidence to your integration cycle, methods and developers (even though nothing might be wrong with them), and your testing will still be slow.

The alternative interpretation of "Test fewer things" is, "cut down on the code coverage". Cutting down on the testing scenarios is feasible (100% coverage is both impossible and unnecessary), until it hurts your deployments, your credibility to your customers, the flood of bug reports and frustrated developers which are continuously occupied with patching old holes. Until that point, there's no clear-cut solution; you can't leave stuff unattended..There are also testing areas where it would be considered unacceptable to leave other content untested (security testing, most likely).

Mock stuff

Mocking is a technique where objects are tested in isolation, and external dependencies (databases, LDAP servers, external signaling entities, etc.) are removed from the test scope. Testing those is delegated to another testing level; most commonly integration tests.

Mocking has a significant advantage: properly done, it can speed up development times tenfold. However, all it does is displace testing to a different level, because end-to-end integration testing is necessary to keep your sanity.

Mocking has a significant disadvantage, too: mocking code has to perform according to specifications of systems external to your project. Yes, you already have to know the end-to-end behaviour of those systems but the reality is somewhat more complicated. We often have to deal with systems that do not strictly conform to standards, proprietary equipment, poorly documented solutions (hi, slapd) and so forth. Try writing mocking code for those; it's a challenge in and of itself.

Some also express the concern that mocked code is complicated and difficult to maintain. Tests are code; you can do it right or wrong. I don't see why mocking should be any different.

Parallelization

For me, this is the most attractive (and potentially most effective) approach. The testing status quo for the product line I'm working on involves sequentially run hundreds of test cases on a cluster that, normally, can handle millions of concurrent users in parallel.Yet the approach we've taken with regard to testing is completely unintuitive: run each test case in complete isolation, reserving the whole cluster plus a testing box (if it's a proprietary hardware & software solution, you are royally screwed) for the whole duration. We just assign responsibility for a set of test suites to an arbitrary team and hope they'll run their integration/regression tests daily.

Parallelizing your workload works. It can be hard (not as hard as some would like you to think), but the benefits are immense. The challenges? Consistency, for one. Especially if your configuration setup is a monolithic beast. Blame will most certainly be put on parallelization and obscure race conditions instead of the actual issues in the codebase. Also, hardware is not free - and please, please try to avoid specialized testing solutions (at this point I'd bash on a certain company for a couple pages if I had enough € for the resulting lawsuit).

Less features

Yeah, I want to see you trying to pitch that angle to your customers. Be as agile as you want, your customers are rigid. That's not likely to change any time soon.

What not to do when a bird shits on you

Is testing really the twelve-headed hydra everyone makes it out to be? I don't think so. Despite all the open problems in software engineering we have lots of tools and methods to produce good software, and this doesn't seem to be the case with tests. I think that when it comes to testing, we conveniently overlook all the common system engineering principles and more - keep it simple, optimize for your hardware, have some coding guidelines, understand the system you're working with, and the list goes on. Maybe we should reason on testing the way we do with the "real" computer science problems. Maybe we should start taking our own advice before pointing fingers or trying to invent the end-all, be-all, "second-generation, outside-in, pull-based, multiple-stakeholder, multiple-scale, high-automation, agile methodology".

Posted via email from brainstorming

Book Review - Social Engineering: The Art of Human Hacking

2011-09-08T10:51:00.001+03:00

I finished reading this highly recommended book last week, and then I read it once more. Not having any practical experience with the subject of the book, I was mostly interested in the behavioural/psychological aspect of things, I guess. Consequently, I found the sections on physical tools or NLP a little out-of-place, even if they can really be eye opening to some. Just saying. I'll also say that I won't comment on how legal impersonating a police officer is. :-)

The writing style starts off as highly technical, a real carpet bombing of facts. At no point during the first few chapters will the book try to spark an original thought from you, or back itself up with evidence. The author (Chris Hadnagy, a well known speaker on the subject of social engineering) admits many of the ideas in the book deserve a lot more attention. To be fair, the book is focused on the pen-testing point of view; elicitation, deception or other ways to punch a deeper hole in your customer. If you come from a technical computing background or pen-testing, then you can learn much from this book about using human skills next to code cracking. Once you get past the first couple of chapters, the tone lightens up, improving readability along with the great illustrations and it gives you an interesting and enlightening look into areas you may not have considered as relevant before. But if you have previous training or knowledge of psychology already, don't expect to come away with many gems from this book. Most of it has already been said - you may find it nice to have most of it in one place, though.

Another reflection of the focus on penetration testing is viewing people as the problem rather than the solution, for the most part (I especially noted and agreed with the part where Hadnagy writes that a bunch of paranoid people won't solve any problems; instead we should educate and promote critical thinking). While our psychological nature may be easily exploited, a penetration tester should be careful to not distance her work from the people it refers to; it is that very nature that will help the empathizing pentester guide and drive positive changes in an organization's structure/policies/etc. Exploiting people to make organizations secure? Why not? Maybe that should be Hadnagy's next book.

I'd like to see some sections being analyzed or researched in more detail. One particular example is the chapter on "Interview and Interrogation", an area which is very rich both practically and academically.

With the plethora of books already available on software and hardware security, this book is a wonderful introduction to the X factor. I'd say it's a great starting point that presents an overview of themes and concepts that penetrate from the narrow viewpoint of penetration testing all the way to everyday life, but those that need a deeper view have to resort to psychology literature which is much more complete.

Posted via email from brainstorming

on vacation..

2011-08-24T18:22:00.001+03:00

..with this dude. Who knows what he'll do next. Do you think he's about to do anything interesting?

Posted via email from brainstorming

vim auto-save and working with external cmd output

2011-08-09T12:02:00.001+03:00

Just putting two vim snippets out there. The first one will run a shell command and present its output in a new, possibly non-modifiable, buffer. I started using this one to present static analyser warnings/errors while editing:

function! s:RunShellCommand(cmdline) let first = 1 let words = [] " Expand and escape cmd arguments. " shellescape() should work with '\' for part in split(a:cmdline) if first " skip the cmd. ugly, i know. let first = 0 else if part[0] =~ '\v[%#<]' let part = expand(part) endif let part = shellescape(part, 1) endif call add(words, part) endfor " This is where actual work is getting done :-) silent execute '$read !'. expanded_cmdline setlocal nomodifiable 1 endfunction " RunShellCommand(cmdline)

Alternatively, you can use silent !start to run the command asynchronously (if it takes a while to complete or something) and clientserver to get the results back to vim.

The second one is just a curiosity - it will auto-save a buffer every n seconds:

let g:autosave_time = 10 " in seconds " save if needed / update the save_time after the save function! UpdateFile() if((localtime() - b:save_time) >= g:autosave_time) update let b:save_time = localtime() endif endfunction

When you start reading a file, set a buffer variable to the current time:

au BufRead,BufNewFile * let b:save_time = localtime()

and then set an event(or events) to check if enough time has elapsed since the last update and update if not:

au CursorHold, CursorMoved * call UpdateFile()

It's a little bit wasteful and redundant, as swap files are good enough for me. Watching for the CursorHold & CursorMoved events is also a shit implementation where a very simple timer would've sufficed.

Posted via email from brainstorming

i am disappoint

2011-07-07T21:35:00.001+03:00

captain..

2011-07-04T19:21:00.000+03:00

..if my calculations are correct, καθε παρασκευη απο'δω και στο εξης μεχρι το σεπτεμβρη μπορω να την παιρνω ρεπο.

Hmm..

μήπως;

2011-07-02T12:45:00.001+03:00

να κανω πως ξεχασα τα γενεθλια της;

In Greece, we're inconsiderate jackasses

2011-06-28T16:36:00.001+03:00

One month ago, Syntagma Sq. may have been full with people that wanted change. They gathered, they protested peacefully, they left for their day jobs, they came back a few times more. The motivations and reasons behind this move were characterized with words that ranged from "dumb" and "unfounded" to "just and "unprecedented". Commendable as they may have been, what matters in any movement (regardless of what you call it) is just one thing:

Consistency.

The people that gathered in Syntagma were not the same day in and day out. Before G.Papandreou's government shuffle, which just redistributed ministries among the same set of elderly incompetent thieves, there were far less crazies. Far less agent provocateurs. Far less hypocrites; I've met people in Syntagma that haven't paid a single € in taxes, civil servants (right) that held positions in various do-nothing committees, tenured professors that defrauded the government for years, people who feel entitled in their indefinite time contracts, and more. An inconsistent bunch with nothing in common, if you ever saw one.

I was told that the movement that started in Syntagma would fail, because it had no good reason for its existence. Some claimed that the misinformed public which felt offended by the Spaniards, would quickly dissolve and things would take their "normal" course. Some felt certain it would blow up in the government's face. Some felt it would start a revolution, changing everything for the better - because there really wasn't a worse fate for our country.

Today I decided I would go on strike, not for any other reason than this: the way I would've spent my workday otherwise would be completely pointless. I'm sure a field trip would be nice, but pass. I basically spent my entire morning in Syntagma and the surrounding areas, and I was convinced that the mob that occupies them doesn't have anything in common with me, and won't achieve anything other than setting a precedent for how much shit we will have to tolerate in the future. Because the only thing this crowd is consistent with is the inconsiderate jackassery it displays when:

prevents EMTs from transporting wounded men and children, and forces them to take the subway instead
similarly blocks passage to ambulances transporting athletes that participate in the 2011 Special Olympics
burning (not people and unborn fetuses...this time) and looting
misinforms the public via any and all mediums (twitter, tv, radio), either by stupidity or malice
uses national monuments to promote their party's agenda
beats up and arrests elderly people that helped turn this country free back in '74
continues running things from their office with no shred of dignity or responsibility
etc.

and yet here I am, posting this. No suggestions or advices or petty generalizations, because Greece right now needs elementary logic and competence, not austerity and "rescue plans".

I don't know what the fuck does that make me, but I sure as hell won't be part of a mob.

Posted via email from brainstorming

How you should manufacture your results, and win the argument.

2011-06-24T08:48:00.001+03:00

No advice here, just Jakob Østergaard's infamous C versus C++ "challenge".

If you think C > C++, get over it and take notes. If you ever come across the need to convince your peers of your opinion in an extremely volatile and uncertain dilemma, or advocate for your position in a research paper, you're gonna have to learn how to properly sell your side of the story and make the reader feel dirty in the same page.

Posted via email from brainstorming

who wants to hear about it

2011-06-21T21:58:00.000+03:00

Αξιότιμοι,

ειχα πει παλιοτερα οτι σ'ενα εργασιακο χωρο μπορεις ν'αντεξεις οση μαλακια αντισταθμιζουν παραγοντες οπως το χρημα, οι αδειες, οι κουλ συνεργατες και οι ενδιαφερουσες γκομενες. τιποτα δε θα μπορουσε να απεχει περισσοτερο απ'την αληθεια. πως δηλαδη οπως και στον υπολοιπο κοσμο, οσο πιο πολυ καταλαβαινεις τι γινεται, τοσο πιο πολυ τα παιρνεις στο κρανιο με τη μαλακια που σε τριγυριζει. αυτο αν δε βρεις κατι που καθημερινα να μπορει να σε φερνει στα ισα σου καταληγεις να γινεις κατι αναμεσα στην καρικατουρα που ειναι ο Dr. House και το ταχα μισανθρωπος ψαγμενος μεταλλας και δηθεν που ειναι ο Jason (οχι ο γνωστος, ενας αλλος).

αναρωτιεμαι αν τουτο το blog ειναι αυτο το κατι. ή τα λουλουδακια στο μπαλκονι ή το σεξ ή τα λεφτα ή το ακορντεον που περναει (ξανα) απο κατω και μ'εχει κανει ενα με το χωμα.

για να σου κανω μια ανακεφαλαιωση αν σ'ενδιαφερει, τις τελευταιες μερες κανω αμαν να τελειωσει η μερα να παω στο κρεβατακι μου, εχω ξεφορτισει τις καημενες τις μπαταριες μου, εκνευριζομαι με το παραμικρο, καθομαι στη καρεκλιτσα μου στο μπαλκονι και χαζευω. ωρες ωρες νομιζω οτι κυριολεκτικα γινομαι πιο χαζος.
απ'την αλλη πηρα αυξηση, φτιαχνω πραγματακια που γουσταρω (ενταξει ειναι μονο bits, so what), μου δωσαν ενα λουλουδακι "δικο σου", γνωριζω νεους ανθρωπους, μερη, μουσικη..

τις τελευταιες μερες επισης εγιναν δυο πραγματα, που τα λες και σημαντικα. το πρωτο εγινε με εναν κολλητο μου. τον λεω κολλητο μου αν και μενει κρητη κι εγω αθηνα, αλλα δε γαμιεται. ο κολλητος μου πριν απο 2 μηνες χωρισε με την αρραβωνιαστικια του, με την οποια τα'χαν 14 χρονια, επειδη "ενιωθε πιεσμενη". μου το ειπε μια Παρασκευη, το αναφεραμε ενα Σαββατο, και μετα "παμε παρακατω" κι ετσι. λες και περασε κανα μυγακι απο μπροστα μας, καναμε μια ετσι στον αερα και εφυγε. ελα ομως που εγω οταν βαζω κατι στο νου μου, συνηθως ειμαι σωστος και ας ριχνουν οι υπολοιποι σταχτη στα ματια. συνηθως κανω το μαλακα γιατι ο καθενας εχει δομησει το παραμυθι του σωστα για να στηριχτει ψυχολογικα, και αποδεικνυομαι σωστος μετα απο 5-6 χρονακια κατα κανονα, ενιοτε μηνες. ε αυτη τη φορα επειδη η ιστορια βρωμουσε κι αυτος δεν ελεγε τιποτα και εγω ειχα απ'οτι φαινεται διαφορα μεσα μου, ξεσπασα και τα'βγαλα ολα πανω του. τι φωνες, τι βρισιες, μου'πε και την αληθεια και μετα ημουν σαν να περασα μεσα απο υπονομο. μετα με αρχισε κι αυτος στα μπινελικια και πως εγω φταιω που χωρισα και ενα σωρο αλλα, τεσπα για να μη στα πολυλογω γιναμε και οι δυο σαν να αλληλοθαφτηκαμε μεσα σε δεκα μετρα σκατα κατω απ'το απολυτο μηδεν, και μετα σκαψαμε και πηγαμε ακομα παρακατω.

το δευτερο ηταν μ'εναν αλλο κολλητο μου. αυτος εμενε πιο κοντα αλλα μετα το νηπιαγωγειο βλεπομασταν λιγοτερο απ'οτι με τον αλλο, ηταν σπαθι ομως. να μη στα πολυλογω, μου πεθανε και μου λειπει το σκασμενο.

για να ξαναγυρισω στη πρωτη παραγραφο, η ζωη δε στρωνει και οτι στιγμη εισαι ζωντανος καλυτερα να το χαιρεσαι παρα να κλαις ή να σκιζεσαι ή να σκας για τη καθε μαλακια που, ετσι κι αλλιως, θα γινει.

και στο πιο ασχετο, γενικα νομιζω οτι δεν εχω και πολλα πραγματα να πω. ή ισως νομιζω οτι δεν αξιζει να τ'ακουσει και κανεις. ειναι και η φαση τετοια, ποιος καθεται να γραφει στο μπλογκ για οτι να'ναι ενω εξω εχει λιακαδα και κυματα πλιτς πλατς κτλ. γι'αυτο και η γενικη απραξια 'δω μεσα.

btw το posterous ειναι χρονια μπροστα απ'το ηλιθιο το blogger. αυτα.

the damn hackers, they're everywhere

2011-06-15T18:18:00.002+03:00

@Dora_Bakoyannis wrote:

Η εν λόγω φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στο yfrog.com πριν από λίγο αποτελεί προϊόν παραβίασης του λογαριασμού.

Η εν λογω φωτογραφια: http://yfrog.com/kld21wj

Αχ, Ντοριτο μου. Αν δεν ηταν η 17Ν τι θα εκανες κι εσυ.

φλασια

2011-06-09T22:35:00.000+03:00

καναμε τις ιδιες ακριβως μαλακιες, ε; χα χα. :)

personal growth, believe it or not..

do it. do it now.

2011-06-08T09:14:00.000+03:00

ξεφορτωθειτε τα σκουπιδια απ'τη ζωη σας.

ξερεις, πρωην, νυν, γνωστους, αγνωστους, κουτια απο πιτσες (σε βλεπω) και ολα τα συναισθηματικα baggage.

do it now. life is short.

and nobody else.

2011-06-04T12:26:00.002+03:00

Posted via email from brainstorming

status report

2011-05-29T13:50:00.001+03:00

of awesome things that are happening in life:

Getting back finger strength from playing guitar feels so good!
Getting back into shape, being able to run 10 km again feels so good! ^^
I entered my first Starcraft 2 tournament (EU CraftCup), got absolutely demolished but it felt great.
I've actually got into gardening. Flowers look cool, man. They sometimes smell good, too. They're like the poor man's Heidi Klum [baddum tish]! Yesterday I planted jasmine in a big ass pot right outside my bedroom door. It's gonna get legen...wait for it to grow all over the balcony and be...dary!
Starting Monday, I have some spare time to devote to actual research, infosec and otherwise. Going to start off with a) working on some 3G/LTE "issues" and b) looking into performance evaluations of using different runtimes for application development in a large system, like an LTE gateway, etc.
Getting a date really lifts your spirits in a weird kind of way - I'd forgotten. I'm not particularly excited about it but hey, enough time wasted wallowing in nostalgia and self pity.
Summer's here, and swimming is awesome. Plus the sundresses. The sundresses, Ted!
Travelling. Finland for a week (soon), Brucon in September.

Now off to some SC2 3v3 goodness. Have a great Sunday. :-)

Posted via email from brainstorming

:-)

2011-05-27T23:08:00.000+03:00

:-)

οχι, δεν εχω πιει.

:-)

τερμα οι ζαχαρες

2011-05-23T21:36:00.003+03:00

σημερα γερασα 8.3 χρονια.

Θελω να γραψω καμια μαλακια να γελασουμε αλλα το'χω χασει τελευταια. Λεω απλα σοβαρες μαλακιες. Καταρχην εχουν βαλθει ολοι να μας φοβισουν. Χρονια τωρα, αλλα τελευταια λιγο περισσοτερο. Τι φονοι απ'τη μια, τι αστυνομικοι με οπλα απ'την αλλη. Βοηθανε και οι περιστασεις, και οι ανθυποτιποτες που εχουμε για κυβερνηση και αντιπολιτευση μας κανουν οτι γουσταρουν. Μπε. Εγω παιζει να'χω μυαλο εντελως ξεπλυμενο, γιατι στ'αρχιδια μου ολα, εχω τη μουσικη μου, τα λουλουδακια μου [αλλο κι αυτο, καποτε ελεγα ν'ασχοληθω με τη κηπουρικη και με κοροϊδευα, sigh] αμα πιασουν και οι ζεστες κανουμε και καμια βουτια και ζεν αντεκαιγαμησουαρχιδοκρατος. Δε μπορω να'μαι 100% στον κοσμο μου γιατι που και που παω σε κανενα σπιτι και εχουν τηλεοραση και με φτανει η Πρετεντεntious χαζομαρα. Βασικα 8.3 απ'τα 10 πραγματα στη ζωη μου ειναι μια τεραστια απογοητευση και τα 1.7 ειναι περα απ'τη γαμωθαλασσα που ενω αλλου φανταζει σαν ανεξερευνητος οριζοντας εδω ειναι σαν υγρη βρωμιαρα φυλακη. Μαλακια που δεν παιρνω ναρκωτικα γιατι θα μπορουσα να το εκφρασω καλυτερα μ'ενα τριφυλλο. Ειμαι 83% σιγουρος πως εχω χασει το χιουμορ μου και 83% επισης σιγουρος οτι θα γινω ο κλασσικος κυνικος ξινος κωλογερος που με βαρεσε στη πλατη μ'ενα καλαμι και που θα περπαταει αναμεσα στα πτωματα των αστεγων που δολοφονουνται στη πορτα μου και θα φωναζω γενικα και αοριστα να μη τα παρατανε στο πεζοδρομιο μου. Εχω ξενερωσει με το 83% των γυρω μου και με το οτι καποιες ωρες γελαω χωρις λογο (side effects λεει). Τουλαχιστον κοροϊδευω αβερτα τη παρτη μου και ακομα οταν οι φιλοι μου μου στελνουν βιντεακια απ'το Λας Βεγκας εχω την ταση να βρω ενα τοιχο, να στοχευσω και να καρφωσω το κεφαλι μου αντι να λεω 'δε γαμιεται, καλυτερα στη Χαλκιδικη'. Σκατα ειναι και η Χαλκιδικη και η Θεσσαλονικη, παρεμπιπτοντως, δε ξερω τι τους βρισκετε. Επισης μου'χουν κανει τ'αρχιδια να οι απαντησεις στα CV που στελνω που ερχονται καθε 8.3 ωρες και ειναι ολες ευγενικες, ευχαριστηριες, "αλλα δε θα παρουμε". Κι εσεις τα ιδια προβληματα εχετε, θα μου πειτε, αλλα 83% απο εμας αναγκαστικα αυριο μεθαυριο που θα γινουν εκλογες θα φωναζετε σαν τα ζωα και θα κουνατε σημαιακια.

Γαμω τα μυαλα μου μεσα. Που τοσα χρονια με εχουν και πιστευω οτι οι μαλακιες διορθωνονται, οτι οι ανθρωποι αλλαζουν, οτι "ολα θα πανε καλα" - αρχιδια θα πανε. Δε ξερω που το διαβασα αλλα καποιος ειπε οτι η ιστορια επαναλαμβανεται σε 3 γενιες: η πρωτη χρειαζεται ενα θεο και τον εφευρισκει. Η δευτερη χτιζει μνημεια σ'αυτον τον θεο και τον λατρευει, και η τριτη παιρνει το μαρμαρο απ'τους ναους της δευτερης και χτιζει μπουρδελα και λατρευει τον εαυτο της. Συμφωνω (83%) και ελπιζω μονο να μην ειμαστε εμεις η δευτερη γιατι θα με πνιξει η βλακεια.

Κουραστηκα ρε. Ολα μου φαινονται μαλακιες και ανωφελα. Ωρες ωρες μου φαινεται οτι υπαρχω απλα για να υπαρχω. Δε προκειται να ξεσκεπασω ποτε καμια γαματη θεωρια συνωμοσιας του Αλτερ, δε προκειται ποτε να φτιαξω κατι πιο κουλ απο το pc emulator σε javascript του Bellard, δε θα κανω ποτε παγκοσμια τουρ με τη μπαντα μου και δε θα μ'αφησει ποτε κανεις να δουλευω απο το σπιτι. Δε θα βρω ποτε ανθρωπο να μη μου λεει ψεματα ουτε καποιον που θα μου χωθει στη μαπα γιατι πιστευει οτι κανω λαθος. Ολα θα τα ζησω καπου στο αναμεσα, δε θα βρω ποτε κατι υπερβολικο, θα μου φαινονται ολα οπως ενα ξινο δεσπολο [μουσμουλο για σας τους στεριανους..πφ].

Αμα θελετε ξυπνηστε με αλλιως χαθειτε απο μπροστα μου. Παω να φαω μια μπανανα.

ps. οι Ισπανοι, μια χωρα τρεις φορες πιο φτωχη απο εμας τους πτυχιουχους στα ΜΜΕ ειναι ετη φωτος πιο μπροστα. τουλαχιστον θυμουνται οτι πρεπει να παλευουν. εδω γεμισε ο τοπος αρνια που κυβερνουνται απο ευνουχισμενους ανεπαγγελτους.

pps. προς τον gentleman που αφησε το Balvenie του '66 μπροστα στη πορτα μου και εξαφανιστηκε: ενα ποτηρι τουλαχιστον επρεπε να το πιουμε μαζι.

pps. I'm just VERY FUCKING cranky, υποθετω. 4 βδομαδες σερι δουλειας σ/κ και 10ωρα τα κανουν αυτα. Αλλος ενας λογος που θελω να φυγω απο εδω περα. + τον φορο στα αναψυκτικα. Λωλ.

hate hate hate

2011-05-20T09:12:00.000+03:00

να ξερατε ποσο με νευριαζουν:

οταν μου λεν με επιτακτικο υφος "πρεπει να'χει τελειωσει την ερχομενη Τεταρτη"
οταν μου λεν με χαριτωμενο υφος "μιχαλακη, σε πειραζει να"
οταν μου λεν με χαμενο υφος "και τι σημαινει αυτο;"
οταν μου λεν με σοφο υφος "αν θες τη συμβουλη μου"

τωρα ξερεις, αναγνωστη.

OK so let me see if I get this straight

2011-05-16T08:02:00.002+03:00

..we're watching the Eurovision contest to comprehensively mock it later? Be thorough and shit?

Alrighty then!

Named arguments in C

2011-05-10T13:10:00.002+03:00

Just in case some madman argues that C needs them, here's a nice and readable way to go about it.
You can define a structure with members named appropriately:

struct params {
unsigned int count;
const unsigned char *source;
};

bool func(struct params args) {...}

Then you can call func as follows:

func((struct params){.count = 4, .source = "foo"});

This form isn't very pretty, though. Information about types is still a tag jump away, but why is that cast present? It's a little bit confusing. So how about we wrap it in a macro, such as:

#define FUNC(...) func((struct params) { __VA_ARGS__ } )
/* ... */
FUNC( .count = 4, .source = "foo" );

Well that looks neat. However, information about the function prototype is now an extra tag jump away, which is a bummer to anyone but ourselves.
To mix our version of named arguments with normal, unnamed parameters we:

bool func(short op, struct params args) {...}

#define FUNC(x, ...) func((x), (struct params) { __VA_ARGS__ } )
/* ... */
FUNC(4, .count = 4, .source = "foo" );

Some things to consider are

Default values. For compound literals, subobjects without explicit initializers are initialized to zero. You have to account for cases when zero is not an acceptable value for those unitialized members. This is fine if you just skip one subobject, but probably not so much if you only care to initialize the particular element 999 in an array of size 10.000.
Mutability and persistence. Compound literals in this context have automatic storage and if you want to write some bytes in a buffer destined for the caller, for example, you have to resort to the last style of mixing "named" with regular arguments.
The next Underhanded C Contest (what the hell happened to it, anyway?)

Cheers.

Posted via email from brainstorming

enraged

2011-05-08T13:42:00.000+03:00

Ε αϊντε και στο διαολο, ουτε μια φορολογικη δηλωση δε μπορω να κανω ησυχος πια.

(το να μετραω τις αποδειξεις απο'κει που πηγαιναμε ειναι σαν να κοβεσαι εκατονταδες φορες με χαρτι σε περιεργα μερη που δε φτανονται οπως αναμεσα στα δαχτυλα των ποδιων και να κολυμπας στον Γαγγη σε busy day και να πεθαινεις απο βακτηριακες μολυνσεις και γαγγραινα. αλλα στο 1ο ενικο. !@#&*!#^%$!*_=@#!)

i wanna go home

2011-05-06T22:43:00.000+03:00

and get drunk with my friends.

:/

2011-05-03T23:17:00.000+03:00

δε θελω να ξερεις πως περναω τις ωρες μου περιμενοντας να με παρεις ενα τηλεφωνο.

γι'αυτο αμα το διαβασεις αυτο ξεχνα το, ε. ΟΚ. ή παρε με ενα τηλεφωνο. χεστηκα.

you can't always get what you want

2011-05-01T17:43:00.000+03:00

but if you try sometimes
you'll find
you get what you need

σκατά

2011-05-01T00:24:00.006+03:00

Από τις 1 Μαρτίου μέχρι σήμερα έχουν περάσει 61 ημέρες. Κάθε ημέρα έχει 24 ώρες. Πλην τις 6 κατά μέσο όρο που κοιμάμαι αν συνυπολογίσεις τις ημέρες από 1-9/3 που δε κοιμήθηκα καθόλου, 18. Αυτές οι 61 ημέρες λοιπόν έχουν 61 * 18 * 60 / 5 = 13176 πεντάλεπτα. Σε 13176 πεντάλεπτα χωράει ένας χρόνος; Δε χωράει. Κάθε πεντάλεπτο το μυαλό μου σταματάει τον υπόλοιπο εγώ και του θυμίζει κάτι διαφορετικό απ'τον προηγούμενο χρόνο με την εσύ. Του λέει να βουρκώσουν τα μάτια του και αν είναι στη δουλειά να βγάλει τα γυαλιά, να τρίψει τα μάτια του και να ρίξει κανα μπινελίκι για τις αλλεργίες που δεν έχει. Μετά του λέει ότι δε θέλει να'ναι έτσι, ότι το σιχαίνεται όσο σιχαίνεται τις ψευτιές και πως θέλει να'ρθει να σε βρει και να σου πει πως όχι ρε μαλάκα, δεν κάνεις έτσι ανθρώπους που σ'αγαπάνε. Αλλά δε γαμιέται, τι θα βγει να σ'ενοχλεί κι εσένα. Χθες έκανα μια απόπειρα να συμμαζευτώ, pull myself together που λεν και στο χωριό μου, και να συμμαζέψω λίγο το αχούρι εδώ μέσα και να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου αντί όπου βρω. Και είδα όνειρο πως ήμουν σε μια αποβάθρα και κοίταζα εσένα, μες το τρένο που έφευγε, και έκανες να μου ακουμπήσεις το χέρι κι εγώ το τίναξα πίσω σαν να μην ήθελα. Και στο χέρι μου έχω ένα μαχαίρι, και το'χω καρφώσει σε κάποιον, και γυρνάω να κοιτάξω και είμαι εγώ, όλο αίματα. Ξύπνησα χεσμένος απ'το φόβο μου και καταϊδρωμένος.

Και δε θέλω να κοιμηθώ απόψε αν δεν έρθει το ψάρι ασθενοφόρο να με πάρει..

my beach

2011-04-29T20:38:00.002+03:00

doesn't calm me down anymore.

Posted via email from brainstorming

this is how real festival posters look, Didi Music

2011-04-22T12:37:00.003+03:00

we don't need a "festival" that implodes upon itself year after year.

Posted via email from brainstorming

why i love my guitar

2011-04-17T17:40:00.001+03:00

Back in the days of yore, there were easy ways for me to clear my head completely. Void of any conscious thought, image, face, emotion, I would usually only let myself yield to sound. I had some very simple ways to do this - call them rituals if you will. I suppose that's what they were, after all.

I would get a hold of a guitar and I would start playing. It seemed very simple, very effective. You see, I wouldn't play anything of my own, but always some technically demanding or "fun" song. Take John Petrucci's "Damage Control", for instance. Kind of intricate, on a relatively rare augmented fifth scale. Cool licks. A bit fast in tempo. Demands your recall, your muscle memory. And then there was the stuff that is essential to guitar playing. Coordination. Devotion. Focus. When you sit down and try to reproduce a song, there's no mid-section where you're free to think. Remember what I wrote - "reproduce". Reproduction requires you to stick to predefined forms, unlike improvisation. In that context, who had time to think? I just had to get the song right! Often, while playing, I was so into the playing that I'd frequently forget to swallow, or sometimes even breathe.

What my teachers never told me was that learning to play the guitar is a great, if not the greatest, way to start the descend into hell that is your psyche. At first it's just a cool way to impress your friends or the ladies, even a way to learn to impose discipline upon oneself. Then, inevitably, you learn to express yourself through it. By virtue of modern day recordings, this is by far the most destruction I've ever brought upon myself.

You see, inspiration goes hand in hand with misery. I don't know why [just yet], it just does. Creativity and depression are also linked [there's some book on it the title of which completely escapes me]. Suffering, unhappiness and sadness we all [well, almost all] we want to offload onto something else, or onto someone else, although not rarely enough. Inevitably so, you find romanticized echoes of misery throughout humanity's greatest works of art. Not only that, but we have created so many of them, that every single failure, heartbreak, loss, betrayal and anguish someone else has written about long before you experienced it.

Now back to me. Not only are songs we hear bound with their musical evocation of misery [the minor scales - the bane of my existence] but also laced with past experiences; even happy past times we now miss and yearn. Because memories pass and fade, but music comes back and will remind you any and every moment. I've recently started playing the guitar again; I'd practically stopped for about a year before that. I still played, just not a lot and didn't practice regularly or at all. Can't fit two loves in one lie [what an ironic slip of the tongue, I meant life], you see. I vaguely remember the last time I could pull off Shadow Gallery's Storm solos, often so absorbed into it that I drooled a little. :-) My hands stubbornly refuse to play along even simpler tunes anymore. The memory is still there. το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής. I'm having a particularly persistent difficulty doing successive bends with the 3rd finger.

Describing stuff never did it for me. I could never put things into words, in order, in rhythm or even rhyming. I couldn't even express them without any of those things, like Son House did. I similarly wouldn't get it if they were put in a picture, drawn [and quartered] or otherwise visually represented. Sound is my vessel of choice. I started writing catchy stuff as exercises in theory - I threw all of them away, and boy that was a lot of paper. After a rejection from a member of the so called weaker sex that I found particularly magic [combine low standards with a three day long hangover and you'll begin to get it] I wanted to say something about it. I couldn't, so I wrote parts of a song and waited until somebody could put words onto it. Nobody ever did. Who could, right?

Every time I grab my guitar I leave it down for the same reason. After a while the anxiety becomes unbearable. Back when my band and I played live a song of mine for the very first time, I felt like I was going to snap halfway through the second verse. Like, physically snap in half. I have no recollection of how I finished playing that one. I'm not aware if it should or shouldn't, but coming back to playing the instrument feels a little better and a lot worse at the same time. This time it's a little bit worse because the depression is a lot worse. The betrayal is a lot worse. So I thought, maybe this whole thing is a process, and every hurdle and hoop you have to jump over can be done in little steps or giant leaps. So maybe I'd try that. So I sat on my couch, and I promised I wouldn't get up until I've written a song. And it starts like this:

it is raining outside

and I'm all out of everything

Posted via email from brainstorming

i don't want directions

2011-04-13T20:24:00.005+03:00

Τρίτη, τρίτη φορά στη σειρά και ούτε φέτος ξημέρωσε καλά. Έχοντας τη σιγουριά της εμπειρίας από τις προηγούμενες δύο φορές και μια ανεπαίσθητη πλην όμως εκνευριστικότατη λιγούρα, κατευθύνθηκα straight through στην τοπική πηγή μπουγάτσας. Έχοντας ήδη ρίξει το πρώτο και τελετουργικό μπινελίκι της ημέρας εφόσον αναγκάστηκα να σηκωθώ απ'το κρεβάτι καναπέ, βγαίνω στο δρόμο και συλλογίζομαι ότι το μυστικό της ζωής είναι να ξεκλέβεις μικρές στιγμές για σένα απο τη καθημερινότητα σου. Ενίοτε και μεγαλύτερες.

Πλέον ασχολούμαι με πολύ πεζά πράγματα και υψηλά νοήματα. Τσουρέκια vs bourbon. Σιδέρωμα vs γάμησε-μας-κι-εσύ-πρωί-πρωί-look. Γυναίκες vs φίλους. Αυτό το τελευταίο είναι τόσο υψηλό που ακόμα αδυνατώ να το αγγίξω. iOS vs Android, κλάμα vs γέλιο και 23ρες vs 22ρες. Ενίοτε και μεγαλύτερες.

Σποραδικά καταφέρνω και κρατάω το μυαλό μου μέσα στο κεφάλι μου και σκέφτομαι τι σκοπό έχει ο άνθρωπος που το κουβαλάει. Σε τι να στοχεύσει κανεις. Στην αλήθεια που ειναι κουτσή, στον έρωτα που'ναι τυφλός, στα πορτοφόλια που ειναι παχιά. Οποιοσδήποτε συνδυασμός αυτών είναι ένα γρήγορο ρουά ματ. Σαν απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα έθετες σ'ενα μακρινό πρώτο ραντεβού: "Είσθε φυσιολογική; Έχετε αφροδίσια; Έχετε γκόμενο;", ξέρεις πως ακόμα και το "Όχι. Όχι. Όχι." θα σε χάλαγε. Απ'την άλλη, δε θα τολμήσεις ποτέ τέτοιες ερωτήσεις αν στις απλές σου απαντάνε τρέλες. "Πώς ήταν η μέρα σου;". "Μου μεγάλωσε το πουλί 13 πόντους". Οπότε, κοίτα να τις συνηθίσεις και αυτές και ενίοτε, και τις μεγαλύτερες.

Στο γραφείο απέκτησα ένα χώρο όπου μπορώ να εξασκώ τη κακή μου συνήθεια να προσπαθώ να βοηθήσω τους άλλους. Κάποιες φορές ακούω ένα "ευχαριστώ" και χαμογελάω προσποιούμενος ότι το είπαν σε μένα. Παρατάω τα γυαλιά μου όπου βρω και δεν έχω μάτια ν'αντικρύσω τα μέιλ της μου. Μικρές και άκακες μαλακίτσες γενικά, όπως όταν πίνω 23 (ολογράφως μη το κλαις το πενηντάευρο Θάνο) pints ή όταν ξοδεύω γύρω στα 1043€ για ταξιδάκια που δε θα κάνουμε κάνω ποτέ. Δεν είναι τίποτα μπροστά στις επικρατέστερες μαλακίες που έκανα ποτέ και ήτο μόλις 0,1240€ σε κόστος. Ενίοτε και μεγαλύτερες.

Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και σταμάτησα να πιστεύω στο σωστό τάϊμινγκ. Αυτό δε με εμποδίζει να σχεδιάζω απαγωγές, να λέω στον πατέρα μου Μ.Παρασκευή να μου πιάσει στασίδι "κι έρχομαι" ή τους μπάρμεν να προσπαθούν, ρητορικά, να μου επισημάνουν ότι έχουμε μείνει εγώ και η καθαρίστρια στο μαγαζί. Να τρώω δύο πίτσες και μετά να ψάχνω μήλα. Να πιστεύω ότι κάπου, κάποτε, γίνεται ανακύκλωση ακόμα κι αν ρίχνουν όλους τους κάδους στο ίδιο απορριματοφόρο σκουπιδιάρικο. Να γυρίζω σπίτι και να το βρίσκω όπως το άφησε άφησα. Να κάνω κάτι επικίνδυνα λάθος. Να ψάχνω αφορμή για πρόποση και ας μη βρίσκω. Να γουστάρω τηγανίλα στη Joyce.

τη σιωπή σπάει η Κωσταντία που φτερνίζεται

"ω αφήστε με να καταρρεύσω - τι τυραννία η ζωή μου", είναι άρρωστη ξανά και μου'ρχεται κάτι σαν το "αυτό το μπάσταρδο όποτε το βλέπω σε διαφήμιση αλλάζω κανάλι". Αλλά ποτέ δε βγαίνει ένα απωθημένο πάνω σ'αυτόν που το αξίζει. Σαν τα ξερατά ένα πράγμα. Γιατί όταν έχεις ξοδέψει χρόνο και προσπάθεια (edit: και αγάπη μωρέ, και αγάπη) σε κάποιον ξέρεις τα κουμπιά του, ξέρεις να του γαμήσεις και τη ψυχολογία, και τη ζωή και τους τραπεζικούς του λογαριασμούς αλλά δε το κάνεις γιατί νομίζεις ότι αξίζει καλύτερα. Και όταν εν τέλει αποκτήσεις τη σιγουριά ότι έπρεπε να του τινάξεις τα μυαλά στον αέρα, όπως οι Μυτιληνιοί ξέρουν ότι δε ρίχνεις το ούζο πάνω σε παγάκια αλλά otherwise, δε θυμάσαι που στο διάολο μένει. Την πυκνή ατμόσφαιρα αυτοσυγκέντρωσης σπάει ο Μ.:

-Πότε χώρισες ρε;
-1/3
-ένα τρίτο;;;;;

Παίζω εγώ τέτρις με τον πόνο σου ρε; Συμπληρώνεις γραμμή με το ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ; Πρέπει να'μουν κάποιος τεράστιος μαλάκας στη προηγούμενη ζωή μου για να γίνομαι στόχος όλων των παλιοανώριμων του κόσμου. Να έσφαξα μωρά όπως ο Genghis Khan και να έσπειρα κερασιές με αλάτι για να μη ξαναγίνουν μωβ όπως ο Αττίλας ο Κατακτητής (epic word play right here, αν το διαβάσεις) ή να έσπειρα την αυτοκρατορία που έσπασε το άγαλμα του Δία και τον έκανε Jupiter. Ίσως εγώ να σκότωσα το Φιλήμων Ματζοντένα. Να έριξα το τζετ της Regina Phalange. Kάτικακόρεμαλάκαμουτελοσπάντων.

Ακόμα κι έτσι να'ταν, θα'χα μερικές μεγάλες επιτυχίες. Κάποτε θα με είπαν και κελεπούρι. Θα κατήργησα τον πληθυντικό της λέξης "κόστος" και τους εισπράκτορες. Θα διέταζα τη βροχή να σταματήσει. Θα τάισα μανδραγόρα την Κλεοπάτρα. Θα έβαλα μια μέρα σ'ένα .mov.

Ενίοτε ίσως και μεγαλύτερες.

Posted via email from brainstorming

χωσε ενα τιτλο εδω

2011-04-09T12:32:00.003+03:00

αποψε πηρα για πρωτη φορα το τουτου "κεντρικα". think Φυλης-Αχαρνων-στενακια ενδιαμεσα με τον καθρεφτη μου να τσακιζεται απο 'δω κι απο 'κει. ειδα Slim Feet Elephant Parade live (τα παιδια ειναι φιλοι και ειναι πολυ tight σαν μπαντα, τσεκαρετε τους εδω) και ηταν το πρωτο βραδυ εδω και μηνα+ που δεν ηπια πανω απο μια μπυρα. interesting trivia: μονο με μια μπυρα αποκτω μια ταση κλισης προς τα αριστερα. στη δευτερη μπυρα εξαφανιζεται, απ'οσο μπορω να θυμαμαι. γυρισα σπιτι με το GPS - το υπεραγαπημενο μου GPS που να του ψοφησει η μπαταρια της μανας του - το οποιο θεωρησε αναγκαιο να με βγαλει κατω απο το σπιτι της πρωην στο δρομο προς Αγ. Παρασκευη. και δωσ'του τρεμουλο ο δικος σου. γιατι; ε εχω κατι αδιανοητες φοβιες τωρα: μη τη συναντησω στο τρενο, μη τη συναντησω στο κεντρο, μη τη συναντησω γενικως, μη τη συναντησω με αλλον, μη γυρισω σπιτι και εχω αναπαντητη της στο σταθερο (δεν υπηρχε ποτε περιπτωση) και αλλα εντελως μαλακισμενα σεναρια επιστημονικης φαντασιας. δεν υπαρχει γιατι, απλα δε ξερω πως να αντιδρασω. τελοσπαντων, εμαθα επισης οτι ειναι "καλα" και να σου πω την αληθεια εχω τσατιστει λιγο μ'αυτο γιατι μου'ρχεται συνεχεια στο μυαλο ο Μπαλα.

ο Μπαλα ηταν ο αρχηγος της ομαδας στο Δεν Υπαρχουν Τιγρεις Στην Αφρικη. δεν ηταν ομαδα καποιου σπορ, ηταν ομαδα θεραπειας σ'ενα κεντρο αποκαταστασης αυτοκτονικων (δε ξερω καν αν λεγεται ετσι και σωστα μαντεψατε, στα παπαρια μου). ο Μπαλα ειχε πρωτον αυτη την εκνευριστικη συνηθεια να κανει συνεχεια ερωτησεις για τα παντα και να γραπωνεται απο τις απαντησεις σαν τεριε μεχρι να τραβηξει αυτο που ηθελε εξω, και αυτο το ταλεντο να λεει παντοτε μια κουβεντα που θα σε εκανε να νομιζεις οτι τα'χει παρει ολα πρεφα.

ο Μπαλα σε μια σχεση ειναι αυτος που θελει να οριοθετει τα παντα. που ειμαστε, τι κανουμε, γιατι το κανουμε, που οδευουμε, τι απωτερο σκοπο εχεις, τι εισαι για μενα. σ'αρεσουν οι εμμονες μου, σ'εκνευριζουν τα παπουτσια μου, σου βρωμανε τα μαλλια μου, μας πειραζει το μπλε κουρτινοξυλο και θελουμε λουλουδια στη βεραντα; θα γνωρισω τους γονεις σου, γιατι δε μιλας ρε, γιατι μου αραδιαζεις κλισε, τα'χεις μ'αλλη, ταιριαζουμε, μ'αγαπας;

ο Μπαλα, μαλακες μου, τα μαθαινει ολα.

αν του τα πεις.

αν δεν του τα πεις τελειωνει τη συνεδρια και πιστευει οτι εκανες προοδο. οτι συντομα δε θα χρειαζεται να παιρνεις το μαξιλαρι, να προσποιεισαι οτι ειναι ο πατερας σου και να του λες αυτα που θελεις να του πεις.οτι σε λιγο καιρο θα εισαι ετοιμος να βγεις απ'τη Βιλα.

στη πραγματικοτητα μπορεις να φορεσεις το poker face σου, και να του πεις οτι πιπα γουσταρεις. ή και τιποτα. και να τη βγαλεις καθαρη ενω αυτος τσακιζεται στο βραχο. γιατι ο Μπαλα νομιζει οτι καποια στιγμη ειτε θα κουραστεις να λες ψεματα ή θα μπορεσεις να τον εμπιστευτεις. bullshit.

ο Μπαλα στο βιβλιο τα δινει ολα και φαινεται σαν τον υπερτατο μαλακα γιατι θελει να σε βοηθησει. ειναι και δουλεια του, βεβαια. σου δινει το χερι του και λεει "αμα γουσταρεις να το πιασεις, εγω θα σε βγαλω απ'τα σκατα".

ε οι περισσοτεροι ομως πιανουν το Μπαλα και προσπαθουν να τον ριξουν κι αυτον στα σκατα. κι αυτο μου τη σπαει.

ειναι ενα φαινομενο που δεν το'χω δει ποτε σε αντρες, μονο σε γυναικες. εννοω οχι σε αντρες-αντρες. αντρες-γυναικουλες, ναι. ειναι μια μαλακια που προερχεται απ'τη βασικη διαφορα μεταξυ αντρων-γυναικων (βλ. Louis CK, comedian-philosopher). κοντολογις ρε παιδι μου λεει οτι ενας αντρας μπορει να σου σπασει το αμαξι, να σου καψει το σπιτι, να σου κοψει τα ποδια και να σ'αφησει στην ερημο, αλλα δε θα μπλεξει με το ειναι σου. θα σ'αφησει ανεπαφη σαν ατομο. μια γυναικα δεν ειναι τοσο βιαιη, αλλα θα χεσει μεσα σου αφου πρωτα παρει τη καρδια σου και την αλεσει σε αξιολυπητα μικρα κομματακια.

και δεν ειναι οτι το βρισκω πρωτη φορα μπροστα μου. η πρωτη μου "σχεση" με το αλλο φυλο ηταν μια μετεπειτα νυμφομανης και εντελως τσουλα με την οποια δεν ηθελα σχεση, γιατι περα απ'το κρεβατι μισουσαμε ο ενας τον αλλο. η αφορμη που χωρισαμε ηταν οτι ενω καναμε σεξ σηκωθηκα και εφυγα, οταν μου'πε οτι η μανα της με τη μικρη αδερφη της κοιμοντουσαν στο διπλανο δωματιο. και ηθελε να μας ακουσουν. ναι. το'χω δει στα καλυτερα και στα χειροτερα, και ομως δεν το αφηνω να με κανει οτι γουσταρει η καθεμια. γιατι ακου να δεις, αξιοτιμε αναγνωστη - αν εγω αρχισω και φερομαι στη καθεμια σαν να ειναι ο συνδυασμος ολων των πρωην μου πολυ γρηγορα θα καταντησω να μην εμπιστευομαι κανενα, να ρωταω συνεχεια "δημητρουλα μ'αγαπας; ναι θοδωρη σκασε", να μην ανεχομαι το να φορτιζει το κινητο της σπιτι μου, να'μαι καχυποπτος, ζηλιαρης, (περισσοτερο) ανασφαλης, ανωριμος, ψευτης, μιζερος, μισανθρωπος, μαλακας, νταβατζης, κυνικος κτλ. αρκετα σουργελα δεν εχει ο κοσμος ηδη; δε θα ηταν σαν να βασανιζα εσενα για τις μαλακιες που μου'χουν κανει οι προηγουμενες; ειναι δικαιο αυτο;

Εγω δεν τα γουσταρω αυτα. Δεν ειμαι ετσι και δε θα με κανει κανενας σαν τα μουτρα του. Και μη με βλεπεις τωρα που ειμαι σαν το αναποδο γαμωτο, εχω παρατησει τα παντα και ειμαι ακομα συνεχεια στο τσακ να κλαψω. Οταν ημουνα μικρος μου'χανε δωσει μια καρτα ευχετηρια, δε θυμαμαι για ποιο λογο, και εγραφε μεσα "Μη σκυβεις το κεφαλι σε κανενα μπασταρδο". Μπορει να την εχω πεταξει, μπορει να μη ξερω γιατι την πηρα και ποτε, αλλα θυμαμαι τι ελεγε.

Οτι θα βγω απ'αυτα τα σκατα ακομα και χωρις εσενα.

Posted via email from brainstorming

η μαυροπρασινη αληθεια

2011-04-05T17:10:00.002+03:00

για να σας πω τη μαυρη αληθεια, αυτη την περιοδο μου τη σπανε λιγο οι χαρουμενοι ανθρωποι. μου βγαζουν ενα "τι γελας ρε κλοουν, δε βλεπεις τι περναω;" και θελω να τους φτυσω χολη.

Posted via email from brainstorming

Wednesday's thoughts

2011-03-30T22:08:00.002+03:00

ειχα μια ακατανικητη επιθυμια για παγωτο μαζι με τον καφε μεχρι το μεσημερι
το 7χρονο βαφτιστηρι της αδερφης μου μου'στειλε χρονια πολλα μεσω facebook. I'm so fucking proud.
according to Friends, I'm still in phase one. maybe one of these days I'll get out of my sweatpants and will want to look at boobs.
η οδοντιατρος μου εχει πεταλουδες στους τοιχους της. τις βλεπεις και οταν κοιτας πανω ψηλα στη καρεκλα την ωρα που σου τροχιζει το δοντι και βγαζει νεκρο νευρο απο μεσα.
δε μου αρεσει πως ξεμουδιαζει το στομα μου. ελπιζω να τη βγαλω μεχρι τη παρασκευη..
[EDIT] και το μεγα ψεμα της ημερας - τοσο μεγα που το γραφω Πεμπτη. εσενα. εσενα σε σκεφτομαι ολη μερα. but you already know that.

και το ρεκβιεμ της ημερας:

οταν πεθανω, αν υποθεσουμε οτι υπαρχει θεος και μετα θανατον ζωη και τετχοια, θελω ενα 'post-game' score screen. να μαθω ποσες γκομενες εχω αποξενωσει, ποσες εχω ξενερωσει, ποσες ειχαν τουλαχιστον ενα οργασμο ενω με σκεφτονταν, ποσες ηθελαν αλλα δε μου ειπαν ποτε κουβεντα. με ποσες θα μπορουσα να ειχα παει αλλα δεν το εκανα, ποσες φορες θα'πρεπε να'χω πεθανει αλλα δεν το εκανα (bonus - instant replays), τι ειπαν αλλοι πισω απ'τη πλατη μου. ποιες ιδεες που'ρθαν στο μπανιο αποδειχθηκαν σωστες και ποιες σκατα. ποσα λιτρα αλκοολ ηπια, ποσα ψεματα ειπα και μου ειπαν, αν ημουν τυχερος ή αν ημουν καταραμενος. αριθμους φιλων και εχθρων. ποσα € ξοδεψα και ποσα km διενυσα. ποσοι πηγαν στη κηδεια μου, ποσοι ακουσαν οτι ψοφησα και :( , ποσοι με θυμουνται μετα απο 5 χρονια. χρονο που ξοδεψα σε games, στα ιντερνετς και στο κρεβατι. τη λεξη που ειπα πιο πολλες φορες. ποσες ευκαιριες χαραμισα and how many fucks were given. το τραγουδι που ακουσα πιο πολλες φορες. ποσες τριχες και ποσα εντομα εφαγα. και τελευταιο και πιο σημαντικο:

time to next respawn.

my buttons

2011-03-28T22:24:00.000+03:00

Look, the 'make everything better' button was behind the mirror all along.

τοσα χρονια..

2011-03-24T16:52:00.009+02:00

για να δουμε, τοσα χρονια γυμναστηρια θα αποδωσουν τελικα;

επειδη τελευταια δε παιρνω πολυ καλες αποφασεις, αναθεσα τον ελεγχο των αποφασεων μου σε τριτο εμπιστο προσωπο. αποφασιστηκε λοιπον οτι το τριημερο θα το περασω στη μεγαλη πολη, επειδη αμα ξαναδω μπροστα μου Σπαρτη, Πατρα ή το Παλαμηδι (οι εναλλακτικες) θα βγαλω τα λιγοστα μαλλια μου. αποφασιστηκε extreme makeover στο σπιτι για να ανεβει το ηθικο, jamαρισμα με φιλους για να θυμηθω αν μπορω ακομα να παιξω κιθαρα, επιπλωση της βεραντας (about fucking time) και γενικο σαβουρωμα. αποφασιστηκε επισκεψη στο σοϊ, πτωση απο το 5G, Angel of Betrayal στο τερμα και περπατημα στο ρυθμο. ταβλι στο Γαλατσι (hi Thanos), χταποδακι με ουζο στο μπαλκονι, 5 συναυλιες σε 5 μερες και αν υπαρχει χωρος (γιατι ο χρονος να παει να γαμηθει) καφεδακι στην οροφη του Hilton. αποφασιστηκε να φαμε τουρτα (γιατι ποιος περιμενει 5 μερες), να γνωρισω τους γειτονες και να δουμε μια ανατολη απ'το Λυκαβηττο (γιατι ολοι πανε για το ηλιοβασιλεμα, μαλακες). να χαιρετησω καποιο αγνωστο στο παρκο και να σβησω τη μνημη του τηλεφωνου.

ακομα κι ετσι, ξυπναω στις 4:30 σα να μου'χει χτυπησει το κουδουνι..

Time heals all things

2011-03-18T09:37:00.004+02:00

I therefore only have to waste enough time..

SCHEDULE

0715 - 0800: Wake up
0800 - 0900 : Have coffee, let left eye wake up too.
0930 - 0935 : Post on my blog about my fucking fascinating revelation
0935 - end of day : Fuck around.

The Facts

2011-03-14T16:17:00.001+02:00

So, what happened.

15 μηνες πριν γνωρισα ενα κοριτσι. Της αρεσα, μου αρεσε. Βγηκαμε 3-4 φορες. Ενα βραδυ φιληθηκαμε κατω (πισω? διπλα?) απ'την Ακροπολη. Πριν απ'αυτο μου ειπε "Μου αρεσεις αλλα.." και κοντεψα να πεθανω επειδη νομιζα οτι οι επομενες λεξεις θα ηταν ειτε "ειμαι παντρεμενη" ή "σε βλεπω σαν φιλο". Δεν ηταν τιποτα τετοιο και αρχισαμε να βλεπομαστε πιο συχνα. Μιλουσαμε ασταματητα για οτι μαλακιες καναμε σαν παιδια. Μεχρι να κανουμε για πρωτη φορα σεξ την επρηξα λιγο. Τις νυχτες ξυπνουσα γιατι κουνησε λιγο το χερι της, και μ'επαιρνε ο υπνος ακουγοντας τη ν'αναπνεει. Δεν ελεγε πολλα. Εκανε εθελοντικη δουλεια και ημουν τοσο περηφανος που καταδεχοταν να περπατησει διπλα μου. Τη κρατουσα σφιχτα οταν μου διηγοταν που απεκτησε τις ουλες της. Οταν μας εσπασε ενα προφυλακτικο ετρεχα στο φαρμακειο και οταν γυρισα τη βρηκα να κλαιει - και να'χει διαβασει τα παντα σχετικα με το χαπι. Μου αρεσαν τα μαλλακια της. Της ειπα οτι την αγαπαω και καταφερα να το πω χωρις να λιποθυμησω. Πηγαμε διακοπες μαζι κι αρρωστησε εκει. Τη γνωρισα στον καλυτερο μου φιλο και στα ξαδερφια μου. Τη ξυπνουσα νωρις το πρωι και δεν της αρεσε. Με στηριζε στη πιο αγχωτικη περιοδο απορριψης στη ζωη μου - 165 σταλμενα βιογραφικα και 4 απαντησεις.

Επιασα δουλεια και απ'τη μια μερα στην αλλη μπηκα στη πιο βαρετη ρουτινα των τελευταιων 26 γαμημενων χρονων. Περιμενω 8 ωρες μονο να τη δω ή να την ακουσω. Η καλυτερη λεξη που ειχα για να πω τι ενιωθα ηταν οτι τη λατρευα. worship, v: love unquestioningly and uncritically. Ηθελε να τη μαθω μια γλωσσα προγραμματισμου. Μου παραπονιοταν οτι βαριοταν να παει στη δουλεια. Πηγα για πρωτη φορα οικειοθελως σε μουσειο μαζι της. Ηθελε να βγαινουμε περισσοτερο εξω και συμφωνησα. Της ειπα ποσο μ'αρεσει να ξυπναω με μουσικη το πρωι και δεκα λεπτα αργοτερα μου ελεγε οτι νιωθει σαν να μη με ξερει. Δυο μηνες και δυο συναντησεις μετα ηθελε χωρο και μια βδομαδα να σκεφτει τι νιωθει. Δυο μερες μετα τελειωσαμε.

Δεν εχω κοιμηθει στο κρεβατι μου εδω και δυο βδομαδες. Εχω παρατησει οτιδηποτε με το οποιο ασχολιομουν και προσπαθω να μη μενω μονος, γιατι φοβαμαι το μαλακισμενο που θελει να πηδηξει απ'τον εβδομο. Εχω πλυνει τα παντα απο μιση ντουζινα φορες, αλλα κατι εχει ξεφυγει και μυριζει σαν τη παρτη της. Δε ξερω με τι θα ξαναγελασω ποτε. Εχω κρατησει το εισιτηριο απ'τη πρωτη ταινια που ειδαμε μαζι στο σινεμα. Μια καρτα γενεθλιων που μου θυμιζει διαφανεις πεταλουδες. Ενα τσιμπιδακι της. Δεν εχω ουτε μια φωτογραφια της, ουτε καν για να την καψω. Δε θελει να μου μιλησει και δε ξερω τι της εκανα. Δε ξερω τι θα κανω χωρις αυτην. Με πατησε κατω κι ομως μου λειπει. Δε ξερω γιατι κλαιω.

Those are the facts, and they are not enough.

[edit] ps. writing this shit doesn't help, Doc. can we reconsider that 9mm?

new template/theme

2011-03-13T12:39:00.000+02:00

με ενα σωρο περισπασμους απο αυτα που γραφονται.

I am Jack's irrational fear of social awkwardness

2011-03-13T07:51:00.000+02:00

εχεις ποτε περπατησει ενα δρομο με το φοβο ποιου θα συναντησεις;

..καποιο που θα σε ληστεψει
..καποιο που θα σε σκοτωσει και μετα θα σε ληστεψει
..καποιο που θα σε δει και θα γελασει
..καποιο που θα σου επιτεθει απο πισω
..καποιο που θα σε καρφωσει
..καποιο που δε θα ξαναδεις ποτε, ή ακομα χειροτερα
..καποιο που ξερεις;

ps. i'll start a band. i got our logo and name figured out. we're gonna be playing all sorts of acoustic folk shit and some Slayer covers. I just need to recruit 8 more people and a drug lord, then we're flying..

Rationalizing the world

2011-03-10T17:53:00.000+02:00

Καποιες ωρες θα'θελα να φανταζομαι οτι οι βιαστες προσπαθουν απλα να δημιουργησουν τον Kwisatz Haderach.

Yeah, bullshit. Οι σκεψεις μου δε βγαζουν νοημα ακομα.

and, we're back

2011-03-08T10:47:00.002+02:00

γιατι πρεπει να βαλουμε πραγματα πανω στο χαρτι, να τα καψουμε και να ριξουμε τις σταχτες απ'το Γκραν Κανυον.

see you around.

this space available for rent

2010-11-14T18:17:00.000+02:00

This blog is hereby pronounced dead. I won't be writing anything more here, mostly because blogger sucks.

Google guy, posterous is way ahead of you. Suck on it.

Shadow Gallery

2010-10-12T14:32:00.001+03:00

ΗΡΘΑΝ!

Ηρθαν και τα 'σπασαν!

Φυσικα και δεν υπαρχει περιπτωση να κανω ριβιου της συναυλιας. Δε θα ξεπεσω τοσο. Θα παραθεσω απλα μερικα γεγονοτα:

Δεν ξανακαθομαστε εξωστη στους SG. Για τα support ηταν καλο μερος ν'αραξεις, αλλα στους SG πρωτη σειρα.
Παρα τις δηλωσεις του Brendt, θα μπορουσαμε να'μαστε χιλιαδες φορες πιο πορωμενοι.
Στο Ghost of a Chance ειχα ανατριχιλες. Οπως και οι υπολοιποι 599, φανταζομαι.
Ο Ashland εχει γαματη φωνη. Η σκατα ακουστικη του χωρου τον αδικησε.
Γαματη φωνη εχουν και ο Wehrkamp και ο Cadden-James.
O Cadden-James ειναι ο πιο τρελος, χαρουμενος, μεταδοτικος μεσηλικας που εχω γνωρισει.
Μεγαλες μπαντες πρεπει να παιζουν support στους SG και μετα να καθονται να τους χαζευουν.
Το Questions At Hand. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. :D
O Nevolo ειναι τρελος. Με τη καλη εννοια. Δεν ξαναφχαριστηθηκα drum solo τοσο πολυ.
Η περιοδεια αργησε 12 χρονια.
Παραλιγο να παθω καρδιακο με το που μπηκε το Stiletto In The Sand. Κλαμα σου λεω. Μετα εμεινα με το χαμογελο, ακομα να μου φυγει.
Συμπαθητικοτατοι, τεχνιτες, ορχηστρα, και αστειοι (ειδικα οταν μιλουσε ο Carl, ο Brendt παει και του δειχνει με υφακι τον καρπο του "ρε φιλε να παιξουμε και κανενα τραγουδακι, πολυ μιλας" και ο Nevolo που εκανε το drum solo στα μονιτορς, τα μικροφωνα, στη σκηνη, και οπου αλλου εβρισκε..)
Τα λιγα σημεια που μιλησαν, ηταν μακρια απο τα προκατ "we love greece blah blah".
Το ξεραμε οτι ηταν παιχταραδες, αλλα οτι θα εβγαζαν τοσο απαιτητικα κομματια λαϊβ με 6 ατομα, να αλλαζουν οργανα, κλπ με τοση ανεση δεν το περιμενα. Καλυτερα κι απ'το cd επαιζαν!
Χαλαλι και το εισιτηριο και τα 25€ για το μπλουζακι. Θα τους τα σκασω και του χρονου, ευκολα.
Οτι ειναι πραγματικα μεγαλοι το καταλαβαινεις απο τη δηλωση του Cadden-James για τους Maplerun, που ουσιαστικα ειπε "πρεπει να στηριζουμε την καλη μουσικη οπου τη βλεπουμε, γιατι αλλιως η μουσικη θα πεθανει".
Crowd surfing στους Shadow Gallery? BECAUSE WE CAN! :-)

Αυτα. Μακαρι το 1/100 ολων των αλλων συγκροτηματων που κανουν περιοδεια απλα για να κανουν περιοδεια να ειχαν το 1/100 της παιδειας, της ορεξης, της σεμνοτητας και της αγαπης που'χουν οι SG γι'αυτο που κανουν.

The Final Frontier (and the suckyness beyond)

2010-09-08T23:08:00.001+03:00

One of my life goals, after getting acquainted with music, has been about visualizing it. Music as an auditory experience is...incomplete to me. It always leaves me wanting more, if it doesn't leave me wanting less. However, I have no idea what meaning is in that feeling of absence, why the two are even connected (MDs among you, does synesthesia ring a bell?), or how to go about doing something about it.

So, I am often baffled when I read album reviews, and spot phrases like this one:

But it's the big epics on X that really illuminate the blazing fire at the heart of the band's creative core.

or this:

Y erupts like a volcano of world-weary anguish..

or even this one:

Similarly, the misty-eyed but muscular Z hurls a calloused fist at the ballad button..

One might think this is just sensationalism which does not mean anything to any thinking man, yet I frequently find myself thinking there's something wrong with me for not being able to put together a mental image of a music track on paper.

So today I'm not even going to try. I will simply tell you a story, the story of how Iron Maiden's "The Final Frontier" got in my CD player.

"'Twas a drizzly Tuesday." I practically sprinted into the first store that caught my attention, found it, and bought it. Read no stinking reviews, asked nobody for their meager opinions. Iron Maiden are to me like Buddha is to Buddhists: not a god, but pretty damn close. They've practically shaped my life. On the way home I couldn't help but think the first time I put Live After Death on the stereo and blasted Aces High...I vividly remember sitting on a chair in our living room, the smell of the leaflet, how damn awesome the solo seemed to me. I thought I was finally going to live this, almost religious, experience...again.

[You'll find that I did not mention any earthly measure of value, like money, on the paragraph above. Money has no application here, this is music.]

Alas, a man destined to hang can never drown. Let me break it down:

Satellite 15 (intro): Awesome start, McBrain really has a groove going there for the rest of the band, guitars build up the atmosphere perfectly, the vocal part is a nice touch and Dickinson is theatrical as always, great track. Kind of unexpected. Unnecessarily long? I don't know.

The Final Frontier: The guitars here reek of Adrian Smith - elegant excellency. One can tell. Dickinson sounds...muffled? sore? weird. Definitely not the usual candidate for a single, the refrain gets repetitive and boring.

El Dorado: 28 seconds. That's all it takes for this track to leave you hanging, wanting more. The more you listen to it, the more it's carved into your head, but only because you want more. YOU WANT MORE OF WHAT THIS TRACK LEAVES UNDELIVERED. Capitals intended. This one left me frustrated.

Mother of Mercy: I'm sorry, this is not 1995, Blaze Bailey is no longer in the band, and I won't take any more crying over war themes as experimentation. Vocals are more like a poetry reading group, and less like, well, anything that deserves attention. Hated track.

Coming Home: This one is a gem (during the first time I heard the album, in shuffle, I missed it because the iPod's battery ran out). Beautiful in its simplicity. Nothing more to say.

The Alchemist: Bland introduction. Bland vocals at times. But it grows on you if you listen to it a second time. This one will be a crowd killer in live performances.

Isle of Avalon: I'm sorry, I couldn't finish listening to it.

Starblind: Finally, Steve Harris' bass makes an appearance! Nice guitar work, my only grudge is, guess what, the vocals. Dickinson sounds tired, man. Chesty. The vocal melodies are a boring scale, without any backups, which make it boring - no chances for Dickinson's range to shine through.

The Talisman: Classic Maiden musicianship and song structure here - with a few twists. I liked it, but it won't stick. Probably because it's too long, I dunno.

The Man Who Would Be King: By far the best track of the album, this is a song that strays far away from the norm for Iron Maiden songs, epics, or whatnot. Its musicianship can only be compared to Seventh Son of a Seventh Son, which makes it feel somewhat out of place in The Final Frontier.

When The Wild Wind Blows: Well, it blows. I've heard way too many Iron Maiden songs like The Clansman to appreciate one more.

That's all folks. I bought an album that filled me with regret, not because it sucked but because the aforementioned songs will fill the last world tour of my favourite band, and I didn't see them live during the Somewhere Back In Time tour. I liked 3.5 songs out of 10. Anyone want to buy my copy?

PS. The album review quotes at the beginning are all from reviews about The Final Frontier. To the time of this writing, the album hasn't received a single critical review from the music press.

ever the politician

2010-09-08T11:31:00.001+03:00

I think it's pretty sad, while looking at Monica Bellucci's Twitter profile bio [1], that someone would choose to be defined by their gender.

[1] "Monica Anna Maria Bellucci. Actress, model, mother, wife, woman."

Screwing up as a motivator

2010-07-29T21:19:00.003+03:00

Last Tuesday, I was sitting at my computer, trying to make a plan for a project of mine while also juggling some reversing on Linux assembly code, while my phone rang. At this point, let me tell you, my phone doesn't ring much - the only calls I might've been expecting were from my girlfriend or one of the nice companies I've sent my hundreds of CVs to. And hallelujah, it was the latter. A very nice lady asked me whether she could forward me an email with information about a technical assessment session in their company's facilities. The job I applied for is for a software developer position at the company's R&D department.

Since at the moment I'm pretty much on a egress flow of cash, the only thought crossing through my mind was:

Hell yeah!

I got the email, and being all too formal and such, it appeared a little bit intimidating. So, I spent the next week revising my knowledge of the C language, bash commands and scripting and TCP/IP and friends. I feel like I did my best; I scrammed all the studying and coding I could into about 80 hours - I hardly procrastinated, my focus was awesome, I was sifting through those "interview questions" you see everywhere because they were so elementary.
I now have a neat collection of "PoC" C programs lying in my ~/tmp folder, so neat I might even promote a few of them to serve in my ~/libs folder. I still knew that I could be asked anything and that there probably was quite a few bits of knowledge that still escaped me, so I remained humbled and a little bit anxious.

After a good night's sleep and some you-need-to-calm-down sex, I got up, took one last look at my example code of Why You Should Never Dereference A void *, Nancy. and drove there to kick ass.

Short background info: I was never very good at written programming tests. Like those with pen and paper. Even with a reference next to me, there's too many bits of information to keep track of. Seriously, even Tim Bray doesn't keep track of all of them! Thanks to that, I got my degree with an average grade of 7.5 (as if I remember), but I'm a wannabe perfectionist - I want to know where I did wrong, I want to know what did I have to gain from building a LALR parser, I want to know how I screwed me up so I won't do it again. So, after each test I'd run home and revisit my answers, retrace my steps, find out the answers to the questions I left blank. Up 'till now, I've always worked in a similar way too - the engineer's plight - I sought the tools with which to solve my problem, I felt I didn't have to know them beforehand.

So anyway, I'm in that conference room with 1 other guy and 5 women - YARLY people, Nicole - and I grab the question sheets and THEY'RE SO GOD DAMN EASY! OK, I think to myself, it's only because you prepared right for this, now sit your ass down and nail those grumpy insinuating little questions.

Here's where I went wrong:

I had no idea what a "sha-bang" is. I've plowed through it and I never noticed it. If you're wondering, it's the "#!" magic number at the start of bash scripts. I know, what the hell, right?
I might've made some mistakes with 2 regular expressions I supplied for an answer. I'm not good with regular expressions, never was. The fact that every one and their mother use the same symbols for different things doesn't help either.
When asked about tunneling protocols, I only mentioned GRE (the other was L2TP). And last but not least..
I was given the following example code and asked to correct it:

int main(int argc, char **argv)
{
    int myval;
    void * pv = NULL; /* you are not to modify this line */

    myval = 10;
    pv = &myval;

    printf(%d, *pv);
}

Obviously, the above code is incorrect. The first argument to printf() is always a const char *, and you are not allowed to dereference a void *. So I go on and write:

int main(int argc, char **argv)
{
    int myval;
    void * pv = NULL; /* you are not to modify this line */

    myval = 10;
    pv = &myval;

    printf("%d", *(int *)pv);
}

and explain that printf() requires a const char * as its first parameter and since the "%d" specifies a conversion to integer, you need *(int *)pv as the second argument. I did not write about not dereferencing a void *. Why the hell not?

Was I careless? Probably not, I spent a while rechecking my answer and it looked fine, at that moment.
Was I overconfident? After I omitted an answer and knew I probably would get another one wrong, no.
Was I a dumbass? Most likely, Shirley.
Am I nagging? Damn straight.

I have no idea of how much this assessment counts towards someone making a decision to call me again, but let me tell you this: disappointing and screwing yourself up is a great motivator. Since I got back home, I've laid out a nice plan of what I'm going to do with anontool (support for tunneling as well as multiple application layer protocols is already on the way), I will start using Python more and start doing so with that reverse engineering of 4K of assembly, and I'm definitely done with this "lazy evaluation" model of thinking I've been endorsing.

The motivation from these little things is what keeps me going. I know there are people who tend to wallow in their mistakes, but I'm using them. They give me the tenacity to try harder. Because, at the end of the day, you might whine about the indecency of other people, the inconsiderate jackasses around us, or just plain people of the You-Annoy-Me persuasion, but the only thing that matters is looking yourself in the mirror and feeling good about what you did. It's only how you treated yourself. We all fuck up; if you take the time to accept that it might give you the strength you need to get lucky that next time.

I know, this is like a rational solution to an irrational problem. It's probably more about keeping my mood in check after a stressful day or emotional problems or whatever. But one has to support oneself - even if I haven't had a decent week off since last February, I'm not burnt out, I still have all this momentum that I have to put into something, otherwise I'll just start working with trivial stuff again and get bored and complacent, and start making up jokes about snail fighter pilots. I'm done with that.

I just am at that point where I want to go out (sic) and code something that matters. Oh, I forgot I'm going home for a good two weeks' vacation first.

Man, I need a laptop.

We must dream it first

2010-07-27T11:48:00.000+03:00

In October of 1945, an article entitled "Extra-Terrestrial Relays — Can Rocket Stations Give Worldwide Radio Coverage?" was published in Wireless World magazine. In it, the world-renowned science fiction author Arthur C. Clarke discussed the idea that, in the near future, artificial satellites placed in a geostationary orbit (now referred to as "Clarke Orbit") could be used as repeaters to relay radio signals.

In August of 1956, eleven years later, Clarke writes the following letter to Andrew G. Haley. In it, he mentions the aforementioned article and then expands on his earlier writings by correctly predicting the future development of both satellite television and GPS...

Transcript

Aug 56

Dear Andy,

Odd that we should have crossed in the post!

I am afraid that I am too much out of touch with current communication theory and technique to provide much of value for you. (In any event, all my war-time experience was in radar, not radio.)

As you may know, my main interest in this subject is in the use of satellite relays, which I think may revolutionise the pattern of world communications. To the best of my knowledge, I was the first to suggest this possibility (see "Extraterrestrial Relays", Wireless World, October 45). By another odd coincidence I've just sent my agent an article on these lines, entitled "The Billion Dollar Moon", giving my latest view on this subject. My general conclusions are that perhaps in 30 years the orbital relay system may take over all the functions of existing surface networks and provide others quite impossible today. For example, the three stations in the 24-hour orbit could provide not only an interference and censorship-free global TV service for the same power as a single modern transmitter, but could also make possible a position-finding grid whereby anyone on earth could locate himself by means of a couple of dials on an instrument about the size of a watch. (A development of Decca and transistorisation.) It might even make possible world-wide person-to-person radio with automatic dialling. Thus no-one on the planet need ever get lost or become out of touch with the community, unless he wanted to be. I'm still thinking about the social consequences of this!

But as for details of frequencies and powers, I'll have to leave that to the experts to work out; I'll get on with my science fiction and wait to say "I told you so!"

Sincerely,

(Signed, 'Arthur')

Arthur C Clarke

P.S. Any chance of seeing you in London? I leave for N.Y. on 28 August.

Fast exponentiation

2010-07-21T18:16:00.003+03:00

Wow, I guess posts here are starting to seem like Greek, huh?

Cool joke over. Time to put our collective brains behind a SERIOUS issue, people!

I've been messing around with some SHA-2 code I've been writing as a contribution to JtR and after some time I got bored. I drifted off and started thinking about RSA, and mod m arithmetic, blah blah. Not important. The important thing is, the operation you see most of the time in such workloads is the dreaded:

a^n (mod m), for very large a, m and n.

In that context, it is important you exponentiate FAST. Consider the case of a^8. This is very easy to compute, right?

a^8 = ((a^2)^3) = ((( a^2) ^2 ) ^2)

See what I did there? Perhaps it's beneficial to think of the exponent in its binary form! Let's see about that: write an exponent in binary. Start with a in your head. Read it from left to right, skipping the MSB. When you read 0, square what you've got. When you read 1, square it and multiply it by a.

Quickly, compute the complexity of this algorithm and you'll can exponentiate any number in 2*log2(n) steps, where n is the exponent.

For example, for a = 7 and n =13:

a = 7 , n = 1101

a = 7 , n = 101

a = 7^2*7 = 343 , n = 01

a = 343^2 = 117649 , n = 1

a = 117649^2 * 7 = 96889010407

Awesome. In case you're doing mod m arithmetic, you can also reduce mod m after every step, so the memory requirements stay low. Goodbye bignum library, I'll miss you!

In favour of assignments (but not homework)

2010-07-12T18:36:00.001+03:00

We digress from the care-free, summer tone of the blog today, for something a bit more obscure and geeky. Loup, in a recent article, asserts that the assignment statement is harmful, and offers advice on how to escape the madness.

Disclaimer: all words below are written from someone who holds C and C++ on high regard, and probably not enough respect for purely functional languages and PERL.

If that sentence brought you in mind Edsger Dijkstra's essay "Go To Statement Considered Harmful" you are not far from the truth. Loup's essay is filled with a similar stream of assumptions that keep pounding on your head from the first until the very last word. The essay is written from an equally narrow perspective. Don't get me wrong, I appreciate the points of both essays and alternative language constructs are nice, but I know when it's the right time to choose goto. Or, an assignment.

The first "principle" Loup advocates for is to initialize right away. In this section, he hints the underlying claim that a variable, once initialized, should remain in a consistent state - whether consistent is in regard to program semantics (the variable env_var always points to an environment variable) or language semantics (the variable env_var points to our environment, and it is not to be modified) remains unclear.

The first consequence of this is that variables don't change; is that any good to me?


unsigned long seq[100] = {0};
unsigned short array_pos = 0;
for(; pos <= sizeof(seq) / sizeof(seq[0]) ; pos++) {
        seq[pos] = fib(pos); /* or similar */
}

Obviously, when dealing with code such as above, we can't really skip the assignment. The important point here is that skipping the assignment statement(s) is done purely for beautification purposes. The article, as well as comments on HN does not address any real code structure concerns. In the simplistic case, you can have your N < 10 "variables" declared & initialized on top of your function, work being carried out below, easy to view, easy to comprehend. In a common case, your tty_line_discipline depends on the code which will prepare your tty before any initialization for the line disc can occur. The in-between case is even more simple - a block of declarations at the top, a block of initializations below, a final block to do all the twiddling on the bottom. Clear and concise, avoiding the confusion that variables are somehow static or constant.

The second consequence is contradictory to the "Construct new values" principle. Initialization at declaration has always been a half-witted requirement if it didn't involve interpreted, dynamic-typed languages, but it's pretty easy to enforce it anyway. My preferred way is setting them to indicate error. It works well enough with error checking - I forget to initialize my table for FFT because I'm looking at HN. :-) Reusing variables for a different task in the same function is still an acceptable C/C++ practice though. The most common scenario is one of the billion embedded appliances with limited resources. The compiler can't optimize a second variable into one declared previously, even when they share a common type and data flow analysis determines that the definition of x doesn't reach the definition of a second variable y. The reason is that C and C++ require each variable, including multiple instances of the same variable in recursive calls, to have distinct locations, so performing this optimization will result in non-conforming behavior.

The third point referenced in the article is named "Make functions, not procedures". In illustrating this convoluted point, I will say that it is indeed more eye-friendly to see
print_string(utf8_to_ascii(utf8_string));
rather than anything else. That's where the advantages stop: In the absence of error checking in the line above, the only reasonable assumption is that you validate your arguments before usage, and to illustrate the error you use some logging facility (forget errno, it's lost when you called print_string()) and signaling. This is impractical, because the real error may be hidden in the chain of function calls (for instance, utf8_string was NULL) and as such, graceful recovery or abort procedures (yeah, procedures, not functions) are hindered significantly.

The real reason is not because functions in some archaic languages (which ones, I wonder) carry only simplistic results. Many APIs (see libpcap for an example) have figured out that not only you can modify function arguments to signal errors but you can also return complex types if you wanted (struct ret { int retval; short error; } is perfectly reasonable). At any rate, this point is extremely language-specific because not all languages allow us the luxury of thinking what we want and not how we want it. Object oriented languages support the paradigm that would alleviate the programmer from obsessing on definitions of procedure and simply print her UTF-8 String in a single try-catch block, but others often don't.

The next part, "Make your objects immutable", basically goes on to judge an educational example (the Point class) from a software engineering standpoint. The very constructor that initializes a Point to (0, 0) is deemed "wrong"; of course, the correct form is Point(int x = 0, int z = 0), but why is this relevant to a 17 year old who's just learning about the OO paradigm? You're right, it isn't.

Taking immutability combined with the creation of new values (variables, as used in the original article) one step further, we will reach the following proverbial Point: my class Frame encapsulates a frame to be rendered in my brand new Space Invaders game which comes out next month. My engine is double-buffering two such Frames and with some simple math, it's synchronized at 60 fps for HD quality graphics. This isn't really relevant, until you acquire perspective: moving my spaceship is going to create a new PlayerSpaceShip object, which is going to create new objects for collision detection and new HashMaps for storing them; at the same time all the enemies move along, which means new objects, more memory, and when it comes to rendering, it's a whole new 1920x1080 Frame all over again - I can assure you nobody I hire is ever going to bother optimizing this.

The misconceptions go on: accessors break encapsulation. No. Improperly implemented accessors break encapsulation; some private members should remain private. It's important you let others know how to communicate with you, but they don't need to know how you keep notes. There's information you hold because it's useful to the client of an object, and this information always has read access and sometimes write access (like a single Point on a plane). There's also information you hold in order to do your job, and this information rarely has read access and never write access. For such a simplistic example chosen in the article, this would be the corner case where you could support you don't need a real accessor (maybe only a copy of "something" that carries certain information), but only on a situational basis. Again, an educational example is not grounds for paradigm-shifting change of development practices.

The fifth point is a consequence of #2, and is already used, even in container libraries for "archaic" languages such as C (see glib), with all the restrictions that arise from the fact that it's only possible to abstract so much in a non-purely functional language.

So, let's sum it up:

Prettifying the code. I would be all up for this if it weren't against conciseness. I'd rather have a couple extra comments in a function body than mysteriously hiding assignments as if I were ashamed of them.
Allocating new variables isn't a bad thing. Premature optimization is the root of all evil, yada yada yada. It helps with readability too. But in some cases, it's not desirable.
Astounding difficulty to debug and signal errors. Difficult error recovery (if someone points out C++ exceptions here I'm going to smack him in the head).
Unnecessary redundancy which leads to extra manual memory management (where applicable), with all its disadvantages.
Enforcing development practices without the proper abstractions is problematic. Even then, I'm tempted to ask who would use a completely immutable object to represent any real programmatic facility.
Judging code (educational or industrial) using biased standards regardless of its purpose does not lead to any meaningful conclusions.

In conclusion, I would like to point out that making the code and semantics clear doesn't necessarily have to go against known good practices. Then again, I'm assuming Loup was mainly seeking attention with such a controversial title, which is well-earned in that case.

Cheers.

Γιατί δε θ'ανοίξω διάλογο στο blog σας [ή Μη ποστάρεις σαν να πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη]

2010-06-23T12:45:00.001+03:00

Μετά από πολλαπλά σκαμπανεβάσματα της αρτηριακής μου πίεσης, ο γιατρός μου συνέστησε να κοιτάξω να βρω τι φταίει γι'αυτό και να το κόψω (σιγά μη κόψω το αλάτι και τα τηγανητά, Δόκτωρ Πολύξερε). Δύο ώρες πριν το παιχνίδι Lakers - Suns, πέφτει το μάτι μου σ'ένα (μάλλον, πολλά) σχόλιο (μάλλον, σχόλια) σ'ένα ακατονόμαστο blog ακατονόμαστου ατόμου, το οποίο απροκάλυπτα πρόβαλλε τη χαζομάρα του poster του (των). Για να μην τα πολυλογώ, στη προσπάθεια να κάνω μια κουβέντα τα λόγια μου αλλοιώθηκαν, παρεξηγήθηκαν και γενικώς πάρθηκαν στο context που είχε ο καθένας απ'τους αναγνώστες στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή και μπορεί να ήταν απ'την οικονομική κρίση μέχρι τη γκρίνια της γκόμενας του από δίπλα, που είχε σαν αποτέλεσμα για άλλη μια φορά να βρίζω τη μαλακία που μας δέρνει σαν ανθρώπινο σμήνος.

Η κατάσταση δεν αλλάζει, όσο και αν το θες, ούτε αν απέναντι έχεις τον Alexis Papahelas και τον Νίκο Χατζηνικολάου να συντονίζει τη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ένα blog δεν είναι κατάλληλος χώρος για διάλογο, για τον ίδιο λόγο που ένα forum δεν είναι κατάλληλο (το να πειστείς γιατί ένα κομμάτι software που λέγεται και forum δεν είναι κατάλληλο για διάλογο και το πόσο καταθλιπτικό είναι αυτό αφήνεται ως άσκηση σε σένα, αγαπητέ αναγνώστη) γι'αυτό: η μορφή του γραπτού λόγου, η δυνατότητα να επεξεργαστείς μέχρι αηδίας τα λόγια των συμμετεχόντων, να επεξεργαστείς όση ώρα θέλεις το πως θα τα διαστρεβλώσεις και τι από αυτά θα αγνοήσεις μέχρι να δώσεις την απάντησή σου οδηγούν περισσότερο στην επιθυμία αυτοϊκανοποίησης μέσα από την "αντίκρουση" των "αντίπαλων" επιχειρημάτων, συχνά με ρητορείες παρά ρεαλιστικά επιχειρήματα ή αλήθειες, παρά στην ειλικρινή διάθεση ανακάλυψης των διαφορετικών απόψεων που υπάρχουν.

Φυσικά, η πρώτη αντίδραση, που έχει ήδη έρθει στο νου σου, είναι πως εάν αυτός που έχεις απέναντί σου δεν έχει εξαρχής τη διάθεση για ειλικρινή διάλογο, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο. Το θέμα όμως είναι πως ακόμα και εάν υπάρχει αυτή η διάθεση, το μέσο είναι τέτοιο που σπάνια επιτρέπει να γίνει διάλογος. Οι λόγοι γι'αυτό είναι κυρίως δύο:

Όσο ειλικρινής και αν είναι η διάθεση, το μέσο είναι γεμάτο αντιπερισπασμούς. Από το χάλια interface σύνταξης ενός post, μέχρι τη γειτόνισσα που γκαρίζει στο σκυλί της τη στιγμή που γράφω αυτή την πρόταση, υπάρχουν χίλιοι παράγοντες που διακόπτουν τον ειρμό των σκέψεων που θα αναπτυσσόταν εάν ο διάλογος ήταν συνεχής ή/και προσωπικός. Αυτό συμβαίνει και σε ένα πραγματικό face-to-face διάλογο, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.
Τον δεύτερο λόγο τον ξέχασα ενώ έγραφα τον πρώτο.
Το αληθινό point της συζήτησης χάνεται κάτω από τα παράσιτα που γράφουν μακροσκελή post για να την πουν σ'αυτόν που νομίζουν ότι τους χώνεται.

Απ'την άλλη, σε ένα post είναι δυνατόν να:

Ολοκληρώσεις την διατύπωση της άποψής σου.
Προβάλλεις μια-δυο διευκρινιστικές απαντήσεις.
Και αντίστοιχα να κάνεις μια-δυο διευκρινιστικές ερωτήσεις.
Να αγνοήσεις τις προσωπικές επιθέσεις που νομίζεις ότι σου γίνονται, γιατί πιθανότατα a) δε γίνονται, b) αν γίνονται, δεν έχει καμία αξία να απαντήσεις.

Το τραγικό στην όλη υπόθεση είναι πως κανείς δεν παίρνει αρκετά στα σοβαρά ένα ηλεκτρονικό μέσο για διάλογο. Ουσιαστικά, δεν είναι μέσο διαλόγου, απλά μέσο παρουσίασης των εκάστοτε πεποιθήσεων μου/σου/του. Boring. On the other hand, you can try and prove me wrong. ;-)

Μέχρι λοιπόν να εκδοθεί το blogger's manifesto (hah), εγώ τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μην κάνω χειρότερη την κατάσταση.

PS. Πότε θα'ρθει αυτή η γαμημένη σύνδεση, ρε Forthnet?

το αρνι της ημερας

2010-05-28T17:00:00.000+03:00

Και παρεμπιπτοντως, τι σοι μαλακας ειναι αυτος ο Αντωνακης της ΝΔ; Νομιζει οτι ειναι ακομα στην Πολιτικη Ανοιξη; Ας του πει καποιος οτι μπηκε καλοκαιρι.

καθρεφτη καθρεφτακι μου

2010-05-28T16:59:00.000+03:00

Η πρωτη και ισως μοναδικη πραγματικη προσπαθεια που θα δειτε σ'αυτο το μπλογκ να μπουν μερικες λεξεις σε μια λογικη σειρα...

Οι άνθρωποι που διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται ~~δε διαφέρουν πολύ από εμένα κι εσένα~~ μας είναι γνωστοί. Δημόσιοι υπάλληλοι, αδιόριστοι, συνδικαλιστές, άνεργοι και πολλά άλλα. Διαμαρτύρονται για τα μέτρα, πιστεύουν ότι είναι κακά, πως δεν ήταν αναπόφευκτα, πως είναι άδικα. Υπάρχει ένα μοτίβο "την κρίση να την πληρώσουν οι πλούσιοι, όχι ο λαουτζίκος". Είναι ευρύτατα διαδεδομένη και αποδεκτή άποψη, μιλάς με μορφωμένους ανθρώπους και σου λένε να μην αγγίξει κανείς τα επιδόματά τους, να τα κόψουν απ'τους τραπεζίτες...καταλαβαίνεις πόσο βαθιά νυχτωμένος είναι ο Έλληνας; Οι τραπεζίτες (700-800 άτομα το μέγιστο) κοστίζουν 35 εκ. ευρώ το χρόνο, οι βουλευτές κάτω από 50. Θέλετε να τους φορολογήσετε δίκαια κύριοι; κάντε το, έτσι πρέπει. Να ξέρετε πως την ίδια ώρα όμως ο διπλανός σας που σου σπάει τα αρχίδια στο γκισέ σου κοστίζει 14,5 δις. Ποιοί φταίνε δηλαδή; Αυτοί που απεργούσαν προχθές. Οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι.

Αλλά συνεχίζουν κάποιοι και διαδηλώνουν κατά των πολιτικών, των τραπεζιτών, του καπιταλισμού, των ξένων. Υπάρχει ένα ψιλομπέρδεμα, καθένας έχει και το δικό του άχτι, με επίπεδα αλληλοκάλυψης που θα έκαναν και μαθηματικούς να ζηλεύουν. Μια είναι η απόλυτη αλήθεια όμως: ότι αυτοί δε φταίνε σε τίποτα! Ότι είναι απλά θύματα, και οι υπόλοιποι (όλοι όμως, ακόμα και αυτοί που απλά δε διαδηλώνουν) τους αντιμάχονται.

Φυσικά ξέρετε πως αυτό δεν ισχύει. Μόνο ο Θεοδωράκης πιστεύει πως για την κρίση φταίνε οι Αμερικάνοι (ώχου..) και αυτός έχει και το ελαφρυντικό λόγω ηλικίας.

Σε κάποιο επίπεδο, όσο κολλημένος και αν είσαι αγαπητέ αναγνώστη, αναγνωρίζεις ότι δε φταίει για την κρίση οι τραπεζίτες, οι αγορές, τα χρηματιστήρια, κλπ. για την κρίση. Δε φταίει μόνο το λαμόγιο βουλευτής, φταίνε και αυτοί που του πούλησαν την ψήφο τους. Οι αργόσχολοι και πολυθεσίτες του δημοσίου, κι αυτοί Έλληνες πολίτες είναι. Αυτοί που λαδώθηκαν σε εφορίες και πολεοδομίες, όπως και αυτοί που τους λάδωσαν, γείτονές σου είναι. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός τον οποίο πάντα ειρωνεύεσαι και βρίζεις, δεν τον υπέδειξε ο Θεός, από εσένα ψηφίστηκε, δίπλα σου μεγάλωσε, τις ίδιες αξίες έχετε..

Το να πεις όμως ότι εμείς φταίμε για την κρίση, όπως στρώσαμε τόσα χρόνια κλέβοντας από το κάθε ΕΠΣ έτσι θα κοιμηθούμε τώρα, χάσαμε, game over, είναι πρόβλημα για τους επαγγελματίες διαδηλωτές. Γιατί δε γίνεται να διαδηλώσεις εναντίον του εαυτού σου. Δε γίνεται να βγεις στους δρόμους κρατώντας ένα καθρέφτη που γράφει "ΜΑΛΑΚΑΣ" και να φωνάζεις "Είμαι αμόρφωτο λαμόγιο, θέλω λεφτά χωρίς δουλειά!". Όχι βέβαια. Ανακαλύπτεις κάποιον που έχει μερίδιο ευθύνης, βουτάς το δικό σου κεφαλάκι στην άμμο, και τον ανακηρύσσεις εχθρό. All the cool kids are doing it.

Το κακό είναι πως δεν έχουμε άλλα περιθώρια ν'αντιδρούμε σαν παιδάκια. Τόσα χρόνια πιστεύουμε πως απλά επειδή γεννηθήκαμε το σύμπαν μας χρωστάει τα πάντα - πες το λεφτά, πες το μάρμαρα, πες το κυριαρχικά δικαιώματα, πες το ρεύμα στο αυθαίρετο - και οφείλει να μας τα δώσει ΤΩΡΑ. Κάτι που ξεφεύγει από την αντίληψη σου όμως είναι πως η κρίση, αν και πρωτίστως οικονομική, κρίνεται στις εντυπώσεις. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Γιατί αν είσαι μόνο φερέγγυος αλλά δεν φαίνεσαι έτσι, κανείς δε θα σου δανείσει τα χρήματα που χρειάζεσαι. Έτσι, κάθε τυχοδιώκτης λαϊκιστής που ψάχνει ψήφους βγάζοντας στο δρόμο τον κόσμο που ψάχνει να ξεσπάσει δεν είναι μόνο ανεύθυνος, είναι και επικίνδυνος. Τα καραγκιοζιλίκια του ΠΑΜΕ, για παράδειγμα, είτε στην Ακρόπολη είτε στα λιμάνια είτε όπου τους πει η Αλέκα να κάνουν τζέρτζελο δεν είναι μόνο γραφική πλέον, είναι και επιζήμια.

Εντάξει, εντάξει, είσαι μάγκας, Ελληναράς, με πατριωτισμό και εθνική περηφάνεια, ανυπόταχτος και ανένταχτος, και τι είναι αυτό το ΔΝΤ που θα σου πει εσένα τι θα κάνεις, αλλά το εξώφυλλο του Focus έχει δίκιο! Αυτή τη στιγμή ζητιανεύεις. Τέλος. Άμα θες να το παίξεις Ζορμπάς πήγαινε Αυστραλία και πάρε υπηκοότητα σε 2 χρόνια και έλα πέτα τα λεφτά σου στη Μύκονο.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν ειπωθεί πριν από κανά μήνα. Αλλά ενώ ο κόσμος κοιτάει πάλι πως να τα βολέψει και πως θα ψηφίσει πάλι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, εγώ βαριόμουν και είχα κι ένα ταξιδάκι μακριά απ'το μπουρδέλο να κάνω.

Τα λέγαμε.

flashback

2010-05-20T19:14:00.001+03:00

επρεπε να περασουν 12 χρονια για να καταλαβω οτι οταν ο Chris Carter εγραφε "The truth is out there", δεν εννοουσε τοποθεσια..

Well, d'oh!

i'm begging here

2010-05-19T20:46:00.000+03:00

Has anybody had good experience with a wireless keyboard? preferably Logitech (don't ask). Their "Wave" series is so mind-numbingly bad, it's not even possible to describe how much I want my money back.

think, god damn it, think

2010-05-07T09:14:00.001+03:00

Αφιερωμενο. Παντου.

ενοχλητικα χρυσοψαρα

2010-05-04T15:14:00.001+03:00

με μνημη 3 χρονων

το χρονικο διαστημα που μεσολαβει μεταξυ εκλογων

με τοση υπογεννητικοτητα πως γινεται και πληθαινουν;

πφ.

ΥΓ. Στο επομενο ποστ, "οι χακερς δε ξερουν μονο να σπανε πραγματα, ξερουν και να τα φτιαχνουν".

οι 12 μισθοι (σαν τους πιθηκους ενα πραμα)

2010-05-03T21:29:00.001+03:00

ενα μεγαλο κακο στη ζωη μου που δε μπορω να διορθωσω ειναι το οτι ξερω πολυ κοσμο. σιγουρα, οχι παρα πολυ καλα, και για τους περισσοτερους δε δινω δεκαρα, αλλα απλα προσπαθω να πω οτι γενικα θα μπορουσα να ενημερωνομαι και απο τα κουτσομπολια μεταξυ ολων αυτων αντι να διαβαζω ξερωγω εφημεριδες.

εχουμε λοιπον εναν τυπο, ας τον πουμε Τακη χαριν ευκολιας και επειδη το Τακης βγαινει απ'το Παναγιωτακης που μου θυμιζει δυο πραγματα - πρωτον εναν Παναγιωτη με τον οποιο σκαω στα γελια και μια Παναγιωτα που ελπιζω να πεσει να πεθανει <3 - και αντιπροσωπευει μεγαλο μερος του κοζμου που ξερω.

ο Τακης λοιπον ειναι φοιτητης στα τελειωματα(επισης μεγαλο μερος των ανθρωπων που ξερω, μια και ακομα δε βγηκα απο εκει, που λεει ο λογος...). δουλευει και κρατιεται στην επικαιροτητα κατα κανονα καταναλωνοντας δελτια ειδησεων και γενικα οτι πλασαρεται στην αγορα πληροφοριας, οπως πολλοι απο αυτους που ξερω και ξερετε. ο Τακης, οπως πολλα ατομα που ξερουμε, δεν εχει σταθερη δουλεια, αλλα βγαζει σχετικα καλα λεφτα λογω εμπειριας μεν, φοροδιαφυγης δε. ο Τακης ακουει για το ΔΝΤ, τα σκαμπανεβασματα του spread, τη τσοντα της Τζουλιας και τα μετρα λιτοτητας της κυβερνησης, οπως ολοι μας.

και κανει γραφικα σχολια που ριχνουν το φταιξιμο σε καποιο κομμα ή σε ολα τα κομματα, ταυτοχρονα αποφευγοντας να σχολιασει σε βαθος τη μαλακια που πεταει/γραφει/λεει.

οπως τοσοι πολλοι που ξερουμε.

το κειμενο που ακολουθει ειναι μια επιστολη προς τους Τακηδες αυτου του κοσμου:

Αγαπητε φιλε μου Τακη,

εχω ακομα ζωντανη τη θυμηση της βραδιας που σε πρωτοειδα, στο live εκεινο της Αννας Βισση. Ακομα απορω πως γινεται να μοιαζεις τοσο σε ανθρωπο, να θεωρεισαι ισος μας, να καταλαμβανεις εξεχουσες θεσεις στον κοσμο μας και να συνδυαζεις την αλγεβρικη προσεγγιση με τη γραφοθεωρητικη αναλυση σε μια ενιαια θεωρια.

Τακη, με επηρεασες βαθυτατα τοσο στην διαμορφωση της προσωπικοτητας μου, των αμυνων μου απεναντι στο μαλακιζειν και το τζαμπεχωνο, και στα ψυχικα τραυματα που συνεχιζουν να μου προκαλουν φοβιες. Αν και εξ απ' ανεκαθεν διαφωνουσα με την επιλογη της Εγω^2 για θρησκεια σου, προσπαθησα να συμβιβαστω, οπως και εκανα με τις ενστασεις μου ως προς την επιλογη σου να αναπαραχθεις.

Τακη, τρια πραγματα με κανουν να θελω να πεταξω το κεφαλι σου μεσα σ'ενα βαζο μεσα σ'ενα βοθρο. Ενα, οταν λες πιπες του στυλ "Εμεις δεν αναγνωριζουμε το Συνταγμα" (οχι την πλατεια). Δυο, οταν διαμαρτυρεσαι με πιπες του στυλ "Αυτα που κανει η κυβερνηση ειναι μαλακιες. Εγω (θα) τα εκανα καλυτερα". Τρια, οταν παιρνεις πιπες - γιατι ειναι καθαρα θεμα αισθητικης, you suck.

Αγαπητοι Τακεις αυτης της Μπανανιας: αυτο που μας φερνει σιγα-σιγα (οχι, δεν φτασαμε ακομα) στο απροχωρητο ειναι η μαλακια που σας δερνει. Οταν βριζετε αυτους που ψηφισατε, οταν τους λετε να πανε σπιτια τους αντι να σηκωσετε το κεφαλι και να πειτε ναι μωρη πουτανα πατριδα, θα πληρωσω και κανενα φορο, αντι να στηριξετε καμια εγχωρια επιχειρηση και να μη δωσετε τον ΟΤΕ στη Rumanian Telefouskes. Οταν κλεβετε απ'το ταμειο σας αντι να φωναζετε για τον 75-χρονο που δε θα εχει να φαει εξαιτιας τους. Οταν βγαινετε στις πορειες αντι να αναρωτηθειτε γιατι οι μαλακες που λαδωθηκαν απ'τη Siemens ειναι παλι στη βουλη. Οταν υποστηριζετε οτι θα βγουμε απ'τη κριση μονοι μας, αντι να ξεστραβωθειτε λιγο και να μαθετε να σκεφτεστε βασει της πραγματικοτητας.

Οταν σας προτεινουν 4 χρονια στα σκατα για μια καλυτερη ζωη και ψηφιζετε αυτους που σας υποσχονται μια καλυτερη ζωη και σας χωνουν 4 χρονια στα σκατα.

Και εσεις το μονο που εχετε να κανετε ειναι να κατηγορησετε καποιον αλλον.

Τακη εισαι ο μελλοντικος πτυχιουχος, ο μελλοντικος εργαζομενος, ο μελλοντικος ηγετης. Το μελλοντικο λαμογιο, ο μελλοντικος Λατσης, η κοιμωμενη δυναμη της χωρας σου. Αλλα εγω κουραστηκα ν'ακουω τις μαλακιες σου, και να προσποιουμαι οτι τις παιρνω και στα σοβαρα. Γιατι τις ιδιες βρωμιες ακουγα πριν τις 4/10 και πριν οποιαδηποτε αλλη εκλογικη διαδικασια, και τις εβλεπα να σχηματιζουν κυβερνηση την επομενη. Γιατι εισαι ο στουρνος που θα παρει το πτυχιο με 5 και θα υποβαθμισει κι αλλο τον τομεα του. Γιατι εισαι αυτος που διαβαζεις κριτικη δισκου και εκστασιαζεσαι με το "Αν δεν σας αρεσουν οι Δυσκοιλιοι Σοβατζηδες, μην τον ακουσετε. Αν σας αρεσουν ομως, αφεθειτε στη μαγεια του δισκου". Γιατι μπιζνες αντμινιστρεισον για σενα ειναι να κοροϊδεψεις την εφορια.

Αν κατεβεις στις εκλογες του χρονου ομως, θα σε ψηφισω, αμα διορισεις τη κορη μου κοντα στο σπιτι της. Νταξεις;

Σε φιλω σταυρωταμηπαρεξηγηθουμεκιολαςκαιφαωκαμιασφαλιαρααποτοετερονημισυ,

Η Ψηφος Σου

ΥΓ. Τωρα που το ξανασκεφτομαι, καλυτερα να ψηφισω Λεβεντη, που του'χεις και τοση αγαπη.

ΥΓ2. Αν εκλεγεις θα'ρθω να σε δολοφονησω αυτοπροσωπως, και θα ανακηρυχτω εθνικος ηρωας.

ΥΓ3. Σαν τον Μαντελα ενα πραμα, αλλα στο πιο ασπρουλιαρικο.

υπναρας

2010-04-29T14:50:00.002+03:00

χθες το βραδυ συναντησα τον Παπα. Μετα απο μια εξοντωτικη συζητηση για το μελλον των πυρηνικων δοκιμων του Βατικανου και τη φιεστα του Παναθηναϊκου, μου πεταει το αδιανοητο: τα καλυτερα passwords, λεει, ειναι αυτα που δε μπορεις να τα γραψεις με το ενα χερι. του εβγαλα και τα δυο shift keys απο το πληκτρολογιο και τον καληνυχτισα. ειχα ξεχασει οτι οι αυθεντιες ειναι και οι μεγαλυτεροι μαλακες του κοσμου.

OH.MY.GOD

2010-04-17T18:06:00.000+03:00

Are you ready, Europe?

Hello, Europe?

HELL YEAH!

ααα

2010-04-11T19:10:00.000+03:00

Οπως πιθανον να μαντεψατε, ξεμεινα απο εξυπνα και πρωτοτυπα (χα, χα) πραγματα να γραψω. Η αληθεια ειναι πως τον τελευταιο καιρο δεν ασχολουμαι πολυ με τιποτα, οποτε δεν εχω κατι να σκεφτω, και δεν εχει νοημα να γραφω γι'αυτα που κανω γιατι, well, who cares.

Οποτε θα γραψω γι'αυτα που δεν κανω.

Σημερα λοιπον ξυπνησα με διαθεση να καθαρισω το σπιτι. Δεν τα καταφερα γιατι λιγο μετα το ξεσκονισμα, σκουπισμα κι ενω ετοιμαζομουν για ενα ξεγυρισμενο σφουγγαρισμα αρχισα να ξερναω (οχι χωρις προειδοποιηση). Εβγαλα τα χθεσινα ρακομελα, την τουρτα, την ομελετα, και τη χολη μου. Ευτυχως τωρα εχει ηρεμησει το στομαχι μου, αλλα ανεβασα πυρετο. Fair enough. Μαλλον θα'ναι καποια γριππη. Ή η πανουκλα..

Επισης εχω μια αξιοζηλευτη αντισταση στην ηρεμια. Εχω κατααγχωθει με το ψαξιμο δουλειας, μια και δε βρισκεται καποιος να με πληρωνει για να καθομαι 24/7 και ο ελληνικος λαος δε με εμπιστευεται να του κυβερνω τη χωρα. Πρωτο interview και η ερωτηση "Γιατι θελετε να δουλεψετε στην Papatzis Ltd.?". Τι απαντας εκει; "Ε, κοιτα, εγω βασικα εχω ονειρο να παω να δουλεψω στη Blizzard, μεχρι τοτε θελω να βγαλω τα προς το ζην, οποτε βρηκα εκει την αγγελια σας και αν πληρωνετε καλα λεω να σας κανω τη χαρη!". Δε θα με χαλαγε να κανω και καλοκαιρινες διακοπες εν τω μεταξυ, αλλα ας δουμε πρωτα αν βγαινουμε στο νοικι, ε; Σκατα.

Δε γραφω γιατι βαρεθηκα. Απ'τη στιγμη που απεκτησε blog και η κουτση Μαρια αρχισα να αναρωτιεμαι: "Τι εχει να γραψει η κουτση Μαρια;". Πειτε με γαϊδουρι, σιγουρα καποια πραγματα θα'χει να πει για το πως ζει ενας κουτσος, αλλα εγω αναρωτιεμαι ουσιαστικα τι κανω εγω 'δω περα, you know? Και διαπιστωνω οτι δε βγαινει και τιποτα. Ο ιδιος λογος που σταματησα ν'ασχολουμαι με τα 100m σπριντ, την ακαδημαϊκη μου σταδιοδρομια (sic) και τη Java (lol).

Οποτε, break κι απ'το logging, μεχρι να μου ξαναχρειαστει.

social networking, one person at a time

2010-04-01T12:25:00.000+03:00

I could swear I heard the words "sleep no more" coming from the PC speaker, but I'm sure I'm imagining it. Oddly, a rational man would have chosen to feign gastroenteritis and head for some doctor's practice or his couch, but not me. I was putting the finishing touches on my espresso when the Boss sneaked up on me.

"So, what do you know about social networking?", he murmurs.

"Like, me and my chaps publishing stupid photos from last night's stride from a promising walk to a disgusting drinking activities or, pulling the first bird that'll show interest in me and do extremely demeaning things to it?"

"I'm just looking to meet some new people, catch up with old school chums."

"The second, then."

"What, I.."

"Yeah, yeah. Look, I know your wife left you last month and took the house, car and all your mates. She called me the day after, but wasn't interested."

"And most of the cash, actually, so I'm a little.."

"..wanting to start a new life, friends, etc."

"No, no, I just thought I'd meet a few new people, that's all."

"Women people?"

"I..yes.", he admits quietly.

"You've come to the right place. Nobody knows stalking like a true geek. So, what are ya aiming for? 50s, no kids, morally bankrupt?"

"I was thinking 30s, attractive, brunette."

"Good for you! Aim for the impossible! You need a Facebook profile, to start with."

"Hmm, I haven't got one yet."

"You should see Derek then. He's got a stack of them."

"A stack?"

"Yeah, he's Duke Edmont of something, Jeff a janitor, Carla - a decorator, Sharon - a fashion model agent in London and a bunch more."

"What for?"

"It's all about the right bait. He'll meet someone as Sharon or Duke Edmont and introduce them to all his other personas. Finally he'll get a date as Jeff."

"This really works?"

"Sure. Obviously all the real work is done by Carla and Sharon."

"How?"

"Sharon is the bait - she naturally meets a lot of people in her line of work and she's a bit, I'd think promiscuous is the word you'd suits use. She connects with a bunch of blokes and meets women through them. Carla meets them through Sharon and Duke Edmont talks up Jeff as a caring, stand-up guy who's been forced into a crappy line of work and has faced a large amount of problems in his life, but still wants to make a family someday."

"And Derek?"

"Derek is actually Jeff. Imagine the relief when the chicks find out he's not a janitor."

"And this really works?"

"When was the last time you saw Derek without a date?"

...thirty minutes later, I get an e-mail instructing me to visit payroll services, where they inform me of my raise. It's that time of the month again - going treasure hunting on Amazon and eBay.

This new Boss smells fishy. Either that, or he's a complete moron too...

it's late, but it's here

2010-03-27T20:56:00.000+02:00

It's 8:28.

Listen to what I'm telling you, it's 8:28 at the time I'm writing this. At the time you're reading this, this is basically a message to the future. Even more so because it took me something like 5 days to complete this; a single blog post. Pfft.

Lately, I've been thinking. Most of the thinking doesn't involve stuff I used to think about. Sure, there's work, but nothing worthwhile (see below) or something that doesn't involve a fucking NDA, so I can't write about it here. Yet.

The thing is, if I have 5 minutes of spare time these days, I'd like to be doing one of the following things:

Spending it with the significant other.
Sleeping
Finishing up an ELF loader I'm writing (not the race).
Sending out CVs. That's not going very well.
Practice guitar. This is in fact so far down the list that I haven't got around to it. Yet.
Play a bit StarCraft 2 and chill out. If you can chill out during games is a story for another post...one I'll never get around to.
Practicing my Engrish (lulz, would you look at dat!)

For the last couple days I got stuck with an old playlist on the iPod. Reminded me a lot of why I got into music (women and the ol' boozerony :P). It reminded me of a lot of people I met during the last 12 years, who taught me a lot about music, the human mind, women and whiskey.

I've always seen music as something more than a way to pass time, I suppose. I've linked some songs with a lot of incidents (or lack thereof) in my life. Some melody with 5 minutes on a bus (plus the people in it, plus the open windows, plus the fact it's summer, plus the blinding sun, plus..). Some song with the 9 hours in a row it took me to practice it, with the sweaty armpits, my dad's constant nagging and all. Heh.

Later on I took it a step further (maybe too far, but do I look like I give a fuck?). Given the everyday life can be so boring, what can you do to spice up, say, your morning walk to work? Some people count the tiles on the sidewalks, others go talk to strangers (we know I can't do that :), I devised a cunning plan: Find out what song fits where.

Does it look crazy enough? Every morning I'd set off to work, for example, and put a different song on the iPod. One was five minutes long (too short), one was 15 (too long), one was three and a half but the harmonic break started right as I got behind a massive building which revealed the sunrise and the damned break just fit like it was written that day. Maybe I'd put on a song with the wrong title (Seven Seas instead of Seven Years), and I might've been on a ship, and ever since that song is about sailing and nothing else its author intended..

So, the subway is as far as a Heavyweight away from my place, and walks around the block when the rain has only just stopped are like Coloreas Mi Vida, and going to bed on Christmas day only takes as long as Ghost of a Chance. Getting rid of that worthless bitch you hanged out for a couple years only took a single repeat of What You Are, and walking from the university to the bus stop with an August sun above your head felt a lot like Phototropic. Song of the Siren is those dangerous drunk three minutes looking below the seventh floor and Heaven Can Wait your pissed off three seconds cursing the motherfucker that put you down here. Theme to a Fake Revolution is your culture's distilled battle cry of bullshit and Enter Sandman times when your godfather was still alive. The Thin Line Between Love And Hate is about eating a watermelon on the balcony, and not much else.

And then I wonder why do I strike people as weird.

dumb bitches

2010-03-22T14:51:00.000+02:00

Η Πρωτοψαλτη κυκλοφορησε το νεο της δισκο σε εφημεριδα (με το χιτακι του να λεγεται "Απελπιστικα Διαθεσιμη").

Η Τζουλια κρεμεται απο διπλα (σιγουρα διαθεσιμη).

Η Μπιρμπιλη δηλωνει οτι για καθε καμμενο δεντρο θα φυτεουμε δυο (ποιοι θα τα φυτεψουν; καψτε τα ολα).

Νομιζω πως καθε χρονια, με το που ανθιζει καμια αμυγδαλια, κατι ξυπναει σε ορισμενες ψυχες και τις βαζει να μας διασκεδαζουν.

a future

2010-03-21T11:50:00.000+02:00

απεχω δεκαπεντε λεπτα απ'την αλλαγη επαγγελματος. θ'αφιερωσω το υπολοιπο της ζωης μου προσπαθωντας να βρω εναν τροπο να κανω την κοκα κολα να ξεδιψα ωστε να μη χρειαστει να σηκωθω απ'τον καναπε για νερο ποτε ξανα. θα εξαφανισω την κοκα κολα (την εταιρεια), θα δημιουργησω τη δικη μου παγκοσμια ιμπεριαλιστικη πολυεθνικη, θα σωσω την Ελλαδα απο τη χρεωκοπια και οι Ελληνες θα με βριζουν στο δρομο γιατι αργω χαρακτηριστικα να παρκαρω στα δεξια...

mental notes, 12/3/2010

2010-03-12T17:00:00.002+02:00

gamato.info : κλειστο. μη ξαναπατησεις. delete your account. ως αιωνιος leecher δεν εχασες και τιποτα. αγνοεις επιδεικτικα τα facebook groups γιατι ξερεις πως με την αστυνομια, οτι γραφει δεν ξεγραφει. και επειδη εισαι μελος σ'αλλους σαραντα trackers. ειναι κι αυτο.

η αλικη στη χωρα των θαυματων : το συνηθες υποπτο τριο (burton, depp, bonham carter) σε αλλο ενα κουλτουριαρικο blast from the past. grow the fuck up. οχι εσυ. οι αλλοι. εσυ εισαι ηδη ωριμος και κουλτουριαρης, με αποψη και ηθος.

legion : ναι ρε, ηταν πολυ τραγικο. να σκεφτεις οτι εκεινες τις δυο ωρες μπορουσες να κανεις κατι αλλο. (wink wink)

ανοιξη : καιρος για live. να μου πετουσε και κανεις καμια προταση της προκοπης...βαριεμαι να ψαχνω. απ'την αλλη, βαριεμαι να βγω κιολας, οποτε δεν χανω τιποτα.

μαρτιος : αισιως συμπληρωνεις τρεις μηνες που'χεις να μιλησεις σε φιλους σου. keep it up, πηγαινε για ρεκορ. γραψε ενα paper που θα ψαχνει το ακριβες χρονικο σημειο στο οποιο σε παρατησαν.

ΦΠΑ : +1. να δω το - 1 κι ας μη σωσω να ζησω για να γλιτωσω λεφτα απο δαυτο.

δουλεια : βιογραφικα. αγγελιες. μεϊλ. email. ΒΑΡΙΕΜΑΙ. κι ολα αυτα για 1500€ το μηνα. στην καλυτερη. δε παμε για ψαρεμα καλυτερα;

γυαλια : θα τα ξεφορτωθω. ΤΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ. ισως ομως χρειαστω δουλεια για να πληρωσω τους φακους ή την εγχειρηση. χμμ..

διακοπες : yes please. δυσκολη που'ναι η ζωη..

tinyurl : εφαγες ban. για να μαθεις να παιζεις με τα surfing histories των αλλων..

φακελος βατοπεδι : εξαφανιστηκε. ακολουθωντας το παραδειγμα σου..

White 'n' Nerdy

2010-03-05T00:37:00.001+02:00

Με διαφορετικο τιτλο για να μη το διαβασει η Stulf,

Φοράς γυαλιά?
Ναι.

Φοράς σιδεράκια?
Οχι.

Σε αποφεύγουν οι κουλ και πρώτοι τύποι?
Τραβα ρωτα τους.

Έχεις βγάλει το MIT?
Not interested.

Είσαι καλό μαθητούδι γενικότερα?
Ημουν.

Παίζεις επιτραπέζια RPG?
Οχι. Αλλα D&D > *.

Ξέρεις τον MC. Escher?
Οχι..

Προτιμάς τσάι από βρώμικο?
Οχι εκτος αν ειμαι κρυωμενος.

Έχεις action figures?
Οχι.

Έχεις διαβάσει Steven Hawking?
Ναι.

Έχεις λίγους και διάσημους από το χώρο της επιστήμης φίλους στο myspace?
Myspace, lol.

Πόσα ψηφία του "π" ξέρεις?
23

Τρως σάντουιτς με μαγιονέζα?
Sure.

Είσαι γαμάουα στο Ναρκαλιευτή?
Ναρκαλιευτης, lol.

Παίρνεις το λάπτοπ στο μπάνιο?
Δεν παιρνω καν λαπτοπ.

Έχεις χρησιμοποιήσει / έχεις στην κατοχή σου soldering gun?
Ναι.

Έχεις δει "Happy Days"?
Οχι.

Παίζεις γαμάουα πινγκ πονγκ?
Οχι.

Κόβεις κώλους στο Trivial Pursuit?
Το'χω.

Ξέρεις javascript?
Ναι. (Ρε Stulf δεν εχει σχεση με Java, lol)

Ξέρεις κλίνγκον?
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Πολυ Big Bang Theory βλεπεις.

Κυκλοφορείς με παράξενα μηχανήματα στο δρόμο...
Οχι.

...φορώντας μπλε ελεκτρίκ φόρμα και κράνος?
Οχι.

Είσαι καλός στα μαθηματικά?
Ναι.

Υπάρχουν φορές που σε βρίζουν και δεν το καταλαβαίνεις?
Αν υπηρχαν, πως θα το καταλαβαινα για να σου απαντησω 'ναι' ρε;

Έχεις παραστήσει ποτέ ότι έχεις lightsaber και είσαι jedai?
Οχι.

Αγοράζεις απογοητευτικά και αδιάφορα δώρα?
Τα δωρα μου ειναι γοητευτικα και διαφορα.

Διαβάζεις X-Men?
Οχι.

Βάζεις στυλό στις τσέπες των πουκαμίσων σου?
Πουκαμισα, lol.

Έχεις εργονομικό πληκτρολόγιο?
Ναι.

Ψωνίζεις online?
Γινεται και offline?

Έχεις χακάρει ποτέ (και ειδικότερα την Wikipedia)?
Εξαρταται.

Έχεις δει εκατομμύρια φορές το "Monty Python's Holy Grail"?
Οχι, αλλα εχω δει εκατομμυρια φορες το Life of Brian.

Ξέρεις τι σημαίνει ROTFLOL?
Οχι.

Κάνεις καταπληκτική HTML?
Οχι. Μπλιαχ.

Και για τους φίλους σου?
Δε θα'σαι καλα.

Και για κάποιο κατοικίδιό σου?
Σε παρακαλω καταπιε μια χειροβομβιδα.

Έχεις τσαντάκι μέσης?
Εχω.

Καυλώνεις να σκας φούσκες από bubble wrap?
Who doesn't.

Παίζεις σκουός?
Οχι

Είσαι ασπρουλιάρης?
Ναι θα'λεγα.

Έχεις γυρίσει ερασιτεχνικές ταινίες?
Οχι.

Έχεις πάρει μέρος σε χορωδία?
I couldn't sing my way out of a paper bag.

Παίζεις σκάκι?
Οχι.

Ξέρεις τον Picard?
Ναι.

Έχεις δει "Star Trek"?
Ναι.

Πας σε τοπικά πανηγύρια?
Ναι, και μετα γυρναω απο το 1990 στη πραγματικοτητα..

Γράφεις το όνομά σου στα βρακιά σου?
ΤΙ ΛΕΣ;

Έχεις καύλα με τα Star Wars?
Οχι.

spring is here

2010-03-04T14:22:00.002+02:00

and there's nothing you can do about it.

how about some cheese with that whine?

2010-02-25T23:18:00.000+02:00

Λοιπον κυριοι,

αποψε δεν εχει γκρινιες, πολιτικοοικονομικες αναλυσεις, νεα για το StarCraft 2 (η beta μου γαμησε τη ζωη) ή γκρινιες. Αυτο γιατι τις τελευταιες μερες μπαινω στο σπιτι με τον ιδιο τροπο που βγαινω.

Πτωμα.

Η μερα δε περναει αρκετα γρηγορα. Βασικα τη μερα μαζευομαστε μαζι με αλλα παιδακια σ'ενα παιδικο σταθμο και παιζουμε τους "χακερ". Many lolz. Εμενα βασικα με αρεσουν (που θα'λεγε και ο Δημητηρ) τα blinkenlichten και καθομαι ηρεμος και τα κοιταω, αλλα ερχονται τα αλλα παιδακια και θελουν να παιξουμε και με σταματανε. Μετα διαβαζω εφημεριδες και αλλα πραγματα που δε ξερω τι ειναι αλλα τα λενε μπλογκζ και μαλλον κατι θελουν να πουν. Σημερα επεσα σ'ενα τετοιο που ηταν μουσταρδι και μου θυμισε το ψαρι με μουσταρδα που μας εδωσαν να φαμε σ'εναν αλλο παιδικο σταθμο και αρρωστησα. Αυτος ο παιδικος σταθμος ηταν κατω απο τ'αυλακι και πειστηκα οτι αυτο το αυλακι σωστα το εσκαψαν, για να ξεχωρισουν αυτο το μερος απο εμας. Βασικα το σπιτι μου ειχε πολυ θαλασσα μεχρι εκει αλλα απ'οτι καταλαβα οι ανθρωποι που μενουν εκει ειναι ελευθεροι να πηγαινουν οπου θελουν, οποτε και να θες δεν τους γλιτωνεις. Δε θυμαμαι ποτε πηγα τελευταια φορα στη θαλασσα. Θυμαμαι ομως οτι ειχα δει τη Ρανια και αυτη μου κρατουσε μουτρα γιατι με γουσταρε αλλα δεν της ειχα κατσει. Εγω εκνευριστηκα, οχι γι'αυτο, αλλα επειδη η αμμος εκαιγε, και πηγα και βουτηξα και οταν βγηκα η Ρανια ειχε φυγει και μετα ηταν πολυ γαματα.

Σημερα βρηκα μεσα στο ντουλαπι ενα μπουκαλι Ballantine's. Μισογεματο-μισοαδειο. Ποιος να το ηπιε αραγες και γιατι. Εφτιαξα ενα καφε και εβαλα και λιγο μεσα, αλλα δε προλαβα να πιω ουτε μια γουλια γιατι επρεπε να παω στην εισοδο, να στεκομαι, να περιμενω κατι κυριους και να τους λεω απο που θα πανε, γιατι δεν υπηρχαν εκει αλλα 23 ατομα που μπορουσαν να κανουν το ιδιο πραγμα. Μετα απο μιση ωρα απραξιας πηγα και τους βρηκα και συζητησαμε και ακουσαμε πολλες ιδεες τις οποιες αργοτερα κουτσομπολευαμε με τα αλλα παιδακια, οπως τοτε με την ιδεα να φτιαξουμε ενα πυραυλο απο ακριδες που θα εφτανε πηδωντας στο φεγγαρι. Μετα δε θυμαμαι τι εγινε.

Η νυχτα περναει πολυ γρηγορα. Αν με τυλιξεις σ'επιδεσμους και με χωσεις σε μια πυραμιδα ειμαι μουμια. Βασικα μεχρι να παω σπιτι και να κανω ενα ντους περναει η ωρα και πεφτω και ξεραινομαι. Δε προλαβαινω να δω κανενα γνωστο, δε προλαβαινω να βγω καμια βολτα. Ακου τι λεει το ζωον. Δε προλαβαινει λεει. Αν με ειχα μπροστα μου θα με χαστουκιζα. Βασικα προλαβαινει αλλα δεν εχει δυναμη να κουνησει τον κωλο του και να παρει κανα τηλεφωνο. Καθομαι λοιπον σπιτι και βλεπω τα φωτακια ν'αναβοσβηνουν. Καθομαι και βλεπω τη κιθαρα να στεκει στον τοιχο και με πιανει παλι το

γαμωτοκερατοσουγιατιταπαραταςπαλιρεχαζε.

I'm having dreams again

2010-02-17T09:32:00.000+02:00

me likey.

ιντερρογκεισον ταιμ

2010-02-08T20:19:00.000+02:00

- Τι θεωρείς μεγάλο κρίμα σε τούτο το κόσμο;

Που πρεπει να περασουμε απο χιλιους δυο ηλιθιους για να κανουμε πεντε απλα πραγματα.

- Τι σκέφτεσαι μόλις κλείνεις τη πόρτα του σπιτιού για να φύγεις;

7:59:59...7:59:58...7:59:57... :P
Just kidding. Τιποτα.

- Τι θα έλεγες σε κάποιον που μισείς αν το πετύχαινες στο δρόμο;

"Σε παρακαλω καταπιε μια χειροβομβιδα."

- Ποιο είναι το εκκεντρικότερο φαγητό που έχεις φάει;

Ψητο κοτοπουλο με σαλτσα καρυ. Ολοκληρο κοτοπουλο. Ναι.

- Τι έκανες τη τελευταία φορά που γέλασες μέχρι δακρύων;

Big Bang Theory, season 3, episode 14. OMFG. :-)

- Τι σκέφτεσαι μόλις ξυπνάς το πρωί;

"Γαμημενο ξυπνητηρι, μια μερα θα σε πιασω και θα σε πεταξω απ'το μπαλκονι."

- Αν είχες μπροστά τον άντρα/γυναίκα των ονείρων σου και σου έλεγε να τα εγκαταλείψεις όλα και να φύγεις μαζί του τι θα έκανες;

Μπορει και να'φευγα. Εξαρταται απο το ποσο κοντα στην αποσυρση ημουν, υποθετω.

- Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;

Ειναι μπλε και πρασινο και φωτεινο και γυριζει και αφηνει αποτυπωματα παντου.

- Έχεις αγαπήσει ποτέ;

Με ρωτας αν αγαπησα ποτε ή αν καποτε αγαπησα; :P

- Το πιο περιέργο μέρος που έχεις κάνει σεξ;

Κατω απο ενα αρμυρικι.

- Τι σε πληγώνει περισσότερο;

Να φευγουν χωρις εξηγησεις. Ενα αντιο εστω γαμωτοκερατο.

- Αν έπρεπε να ακουστεί ένα τραγούδι στη κηδεία σου, βάσει του σήμερα, ποιο θα ήταν;

funky code

2010-02-04T14:12:00.000+02:00

           $|=3,141592;sub _
       {print@_}sub o{_++$O[0
     ];_ 0for 1..$#O}sub O{$;=int
   $=/10,'0/^           ^';if($;<9)
  {_$_ for                 @O;;@O=()
 ;0}push                     @O,$;;0
,;push@                       O,'.'if
$^==1;                         0;if($;
==10){          print          ,o,@O=(
)}}$~=         1000000         ;$-=10*
(q/@O=       digits of pi      =10/,1)
*int($~                       /3)+1;$
 _=2for@                     ,[0..$-]
  ,;for$^                   (1..$~){
  $:=$-;$O                 =0;until
    ($:<0){$/=          2*$:+1;$/=
     10if$/==1;$==10*$,[$:]+$O;$,
       [$:]=$=%$/;$O=int($=/$/
            )*$:--,10}O}o

This extra-cool code snippet will print 1.000.000 digits of π.

But then again, it's Perl, so it could also launch nuclear missiles. Use at your own risk.

cheap hacks that might just change the world, pt. 1

2010-02-03T14:07:00.005+02:00

Take a file. Say /bin/ls. Or an excerpt from your diary.

Encode it base64.

Copy the resulting text.

Go to http://tinyurl.com.

Paste it into the "Enter a long URL to make tiny:" form.

Get the resulting tiny-url.

Give it to your friend, the one you wanted to send it to.

Have him GET it, preferably not through a stupid browser that will truncate the resulting string you wanted to send.

Have him decode it base64.

Et voilà!

Now go and think of creative ways to use other people's lack of creativity..

This is the title of a typical incendiary blog post

2010-02-03T13:22:00.000+02:00

This sentence contains a provocative statement that attracts the readers’ attention, but really only has very little to do with the topic of the blog post. This sentence claims to follow logically from the first sentence, though the connection is actually rather tenuous. This sentence claims that very few people are willing to admit the obvious inference of the last two sentences, with an implication that the reader is not one of those very few people. This sentence expresses the unwillingness of the writer to be silenced despite going against the popular wisdom. This sentence is a sort of drum roll, preparing the reader for the shocking truth to be contained in the next sentence.

This sentence contains the thesis of the blog post, a trite and obvious statement cast as a dazzling and controversial insight.

This sentence claims that there are many people who do not agree with the thesis of the blog post as expressed in the previous sentence. This sentence speculates as to the mental and ethical character of the people mentioned in the previous sentence. This sentence contains a link to the most egregiously ill-argued, intemperate, hateful and ridiculous example of such people the author could find. This sentence is a three-word refutation of the post linked in the previous sentence, the first of which three words is "Um". This sentence implies that the linked post is in fact typical of those who disagree with the thesis of the blog post. This sentence contains expressions of outrage and disbelief largely expressed in Internet acronyms. This sentence contains a link to an Internet video featuring a cat playing a piano.

This sentence implies that everyone reading has certainly seen the folly of those who disagree with the thesis of the blog post. This sentence reminds the reader that there are a few others who agree. This sentence contains one-word links to other blogs with whom the author seeks to curry favor, offered as examples of those others.

This sentence returns to the people who disagree with the thesis of the blog post. This sentence makes an improbably tenuous connection between those people and a current or former major political figure. This sentence links those people and that political figure to a broad, ill-defined sociodemographic class sharing allegedly similar belief systems. This sentence contains a reference to the teachings of Jesus; its intent may be either ironic or sincere.

This sentence refers to a different historic period, and implies that conditions relevant to the thesis of the blog post were either different or the same. This sentence states that the implications of the previous sentence are a damned shame. This sentence says that the next sentence will explain the previous sentence. This sentence contains a slight rewording of the thesis of the blog post, a trite and obvious statement cast as a dazzling and controversial insight.

This sentence contains an apparent non-sequitur phrased as if it follows logically from the reworded thesis of the blog post. This sentence is a wildly overgeneralized condemnation of one or more entire classes of people phrased in as incendiary a fashion as possible which claims to be an obvious corollary to the thesis and non-sequitur.

This sentence proposes that anyone who might disagree with the wildly overgeneralized condemnation is, by so disagreeing, actually proving the author’s point. This sentence explains that such people disagree primarily because of the author’s courageous and iconoclastic approach. This sentence mentions the additional possibilities that readers who express disagreement with the wildly overgeneralized condemnation are merely following political fashion or trying to ingratiate themselves with interest groups. This sentence is a somewhat-related assertion based in thoughtless privilege and stated as dispassionate objective truth. This sentence explains that if the scales would merely fall from those dissenting readers’ eyes, they would see the wisdom and necessity of the author’s statements.

This sentence invites readers to respond freely and without constraint as long as those responses fall within certain parameters. This sentence consists of an Internet in-joke that doesn’t quite fit the topic.

[This parenthetical sentence was appended some time after posting as an expression of gratitude for the post’s many visitors and an apology that server overload has prompted the owner’s closing of comments, at least for the time being.]

παω κι ερχομαι

2010-01-30T21:16:00.001+02:00

λοιπον κοιταχτε να δειτε:

καταρχην ειμαι ζωντανος
παρ'ολο που πολλοι θα διαβεβαιωναν το αντιθετο,
γιατι δε με βλεπουν.
ολο προσπαθω να συγκροτησω τις σκεψεις μου μηπως και υπαρχει κατι που θελω να γραψω εδω περα
αλλα δε μου'χει μεινει και μυαλο για να το κανω
και γι'αυτο φταινε οι ταλιατελες, ο καζαντζακης και η τυχη μου μεσα, που λενε
but in a good way
οποτε θα κανω μια μικρη ανασκοπηση
των βδομαδων που μας περασαν

και συνεχιζω..

iPad: μπλα μπλα μπλα, ο Jobs εχει μεινει μισος, μπλα μπλα μπλα, για τους media junkies.
κοινωνικοπολιτικοοικονομικη ζωη της χωρας και του κοσμου γενικοτερα: στ'αρχιδια μας.
αλλα για οσους δεν επιθυμουν να τα σπιλωσουν, μαθετε οτι οι αγροτες ειναι ακομα στα μπλοκα τους, ο ψωμιαδης στηριζεται ακομα (σε πολλους), τα ταμεια εχουν ακομα ελλειμα και οι σταθμοι του ΗΣΑΠ ακομα κλεινουν για επισκευες.
κοινως ολα ιδια
αγαπητοι φιλοι που αφηνετε αναπαντητες στο κινητο: θα σας παρω αν το θυμηθω.
το Starcraft 2 ακομα να'ρθει...
καποιος μου ανεφερε κατι για μια δουλεια, και καλη πληρωμη, αλλα δε θυμαμαι ουτε ποιος ηταν ουτε αν τι δουλεια ηταν.. :|
ανελαβα μερικες δουλιτσες και χομπι που μου καινε τις μπαταριες με γοργους ρυθμους
οι μαλακες που τσακωνονται μεσω ιντερνετ υπαρχουν ακομα (ναι κι εγω εμεινα αναυδος και εκπληκτος...not)
ο ξαδερφος μου παντρευεται..
εχω ψιλοπορωθει με ενα facebook game - yes it's true, αλλα δεν ειναι αυτος ο λογος που απεχω απο την κοινωνια τις τελευταιες βδομαδες
ο λογος ειναι θηλυκος και απο τα πιο γαματα ατομα που'χω γνωρισει εβερ.-
επισης ειναι πολυ δυσκολο τελικα να φροντιζεις το σπιτι σου
ειδικα οταν ΒΑΡΙΕΣΑΙ
και εν κατακλειδι να πω οτι το layout & color scheme της Mrs.Stulf δε μου κανει αισθηση και καλυτερα να μην τ'αλλαξει αλλα να ξεφορτωθει τα plugins που ετσι κι αλλιως, let's face it, δεν τα κοιταει κανενανας.

Αυτα. Τα λεμε πιθανοτατα το καλοκαιρι. Αλλα μη το δεσετε και κομπο.

βαριεμαι

2010-01-27T15:49:00.000+02:00

να σκεφτω κατι ενδιαφερον για να γραψω.

career path

2010-01-21T10:54:00.000+02:00

Θα συνεισφερω στην open source κοινοτητα.
Θα γραψω πραγματα που θα ειναι χρησιμα στους ανθρωπους και θα τα χρησιμοποιουν καθημερινα.
Θα γραψω το δικο μου bot.
Θα γινω διασημος και θα μπω στη φυλακη.
Θα γινω ο νεος Kevin Mitnick.
Αλλα θα ξερω να γραφω κωδικα.
Και οι hackers θα μ'αγαπησουν.
Θα ξεκινησουν καμπανιες για την αποφυλακιση μου.
Και τα ποστερ τους θα γραφουν "free(agit8d);".
Αχ.

Συγκινηθηκα με τις μαλακιες μου πρωι πρωι.

help me understand

2010-01-19T11:13:00.000+02:00

τι σας ενοχλει αν

«Κάθε παιδί μεταναστών που θα γεννιέται στην Ελλάδα θα λαμβάνει αυτόματα την ελληνική ιθαγένεια»

τι ακριβως;

Alzheimer's Joke

2010-01-18T16:22:00.000+02:00

- "Knock, knock"
- "Who's there?"
- "I don't remember."

:-|

stupid ways to waste your time

2010-01-15T19:19:00.000+02:00

Pretend things don't exist instead of dealing with them
Complaining to people that can't hear you
Not taking a joke about your lord jesus chris
"Editing". And you know I mean censoring. I mean, ~~fuck~~. Right?
Java. PHP. VBScript.
Calling the police
Not knowing when to shut the fuck up

συνοπτικα

2010-01-12T21:35:00.001+02:00

Εξ αρχης η μικρη ανθρωποτητα αντιμετωπιζε το προβλημα του ελευθερου χρονου. Πως να τον ξοδεψει. Που. Σε Τι (και οχι Σε Ποιον). Το μεγαλυτερο προβλημα που συναντησε ηταν πως κανεις δεν ειχε μια αποτελεσματικη συμβουλη, ενα σχεδιο δρασης, μια θεωρια ή εναν αλγοριθμο για το πως να περασει κανεις τον ελευθερο του χρονο με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Και πως να εχει, αφου τα μεγαλυτερα μυαλα του κοσμου δεν ασχολουνταν με αυτο το προβλημα. Γι'αυτα, που δεν ειχαν ελευθερο χρονο, δεν ηταν προβλημα. Ετσι, αυτα εμειναν με συγκεντρωμενο το ενδιαφερον στα σημαντικα προβληματα της ανθρωπινης καταστασης, ενω η μικρη ανθρωποτητα αποφασισε να κανει αυτο που εκανε παντα με τον καλυτερο τροπο. Δοκιμη και λαθος. Αποφασισε να χωρισει τον εαυτο της σε μικρουλια κομματια, τους "ανθρωπους", και να τους βαλει να δοκιμασουν, ενας ενας, τους δισεκατομμυρια διαφορετικους τροπους να περασει τον ελευθερο της χρονο. Σιγουρα, ενα απο αυτα θα εβρισκε τη λυση που εψαχνε.

Αν η μικρη ανθρωποτητα υπηρχε ακομα, θα καταλαβαινε οτι το πρωτο της λαθος ηταν να χωριστει σε ανθρωπους. Βλεπετε, αυτοι οι ανθρωποι δεν ηταν τοσο δυνατοι και επιβλητικοι. Αναγκαζονταν να περνουν το μεγαλυτερο μερος της ημερας τους να κυνηγουν, να τρωνε, να πεθαινουν απο αγρια ζωα, να κοιμουνται και να πεθαινουν στον υπνο τους απο αγρια ζωα. Δεν ειχαν ελευθερο χρονο. Κι ετσι το πειραμα της μικρης ανθρωποτητας αναβληθηκε για μερικες χιλιαδες χρονια.

Μετα απο μερικες χιλιαδες χρονια, μερικοι ανθρωποι φανηκαν να ειναι πιο εξυπνοι και πιο δυνατοι απο τους υπολοιπους. Προκειμενου να συνεχισουν το πειραμα της μικρης ανθρωποτητας, σκεφτηκαν οτι θα'πρεπε να επιβληθουν σε μερικους ανθρωπους για να κανουν το κυνηγι, το ψαρεμα, την αμυνα σε αγρια ζωα και την καλλιεργεια της γης γι'αυτους, ενω αυτοι προσπαθουν ν'ανακαλυψουν τον καλυτερο τροπο να περασουν τον ελευθερο τους χρονο - και ετσι μπορουσαν πλεον να περασουν ολοκληρη την ημερα τους. Πραγματικα πολυ εξυπνη τακτικη. Ετσι και υπηρχαν μαθηματικοι, θα αναγνωριζαν το βελτιστο της προσεγγισης αυτης. Ομως, ισως απο μια μικρη παραλειψη της, η μικρη ανθρωποτητα ειχε περασει στους ανθρωπους κατι που λεγοταν "γουστο". Αποτελεσμα αυτου του γουστου ηταν οι ανθρωποι να περιοριζονται να περνουν τον ελευθερο τους χρονο οπως τους αρεσει περισσοτερο, και να μην ψαχνουν περισσοτερο. Ετσι λοιπον εγινε, και το πειραμα της μικρης ανθρωποτητας αναβληθηκε για μερικες χιλιαδες χρονια ακομα.

Πολυ αργοτερα, μερικοι ανθρωποι που ~~θυμηθηκαν το πειραμα της μικρης ανθρωποτητας~~ εψαχναν τροπους να μοιραστουν τη συλλογη πορνο τους, σκεφτηκαν να ενωσουν ολους τους ανθρωπους μαζι ωστε να ανταλλαξουν αποψεις για το ποιος ειναι τελικα ο καλυτερος τροπος να περνουν τον ελευθερο τους χρονο. Εν τω μεταξυ ειχαν επικρατησει αποψεις που ελεγαν οτι ολοι οι ανθρωποι πρεπει να αντιμετωπιζονται σαν να ηταν ακριβως ιδιοι, ακομα κι αν δεν ηταν. Περνωντας γρηγορα απο λυσεις οπως το ποδοσφαιρο, το τηλεφωνο, τις διαδηλωσεις, την τηλεοραση και τις ομαδικες αυτοκτονιες, κατεληξαν στο Ιντερνετ.

Και πλεον ολοι ξερετε που οδηγει αυτο. Αντι να περναμε το χρονο μας με κατι που γουσταρουμε, μενουμε μεσα σχολιαζοντας το ποσο μαλακας ειναι ο ανωνυμος, τι ασυνειδητη ειναι η κυρια με το πτωμα στους ωμους της, τον κακοποιο που κλωτσησε μια πεινασμενη γατα, τους απολιτιστους που παντρεψαν την 15 Μαϊων κορη τους, τους Μουσουλμανους, τα media, τα σεξουαλικα κομπλεξ που επανηλθαν απ'το Μεσαιωνα, τους ανεντιμους, τους αναισθητους, τους εκμεταλλευτες, τους μαλακες.

Lighten up, you bastards.

Καζαμιας 2010

2010-01-09T10:51:00.000+02:00

Ιανουάριος
- Νέο έτος, νέο σήριαλ από τον Αλέξανδρο Παπακαλιάτη. Το σενάριο της σειράς πραγματεύεται τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, ξεκινώντας από τη γέννησή του, σε μια προσπάθεια ν'αποτίσει φόρο τιμής στο The Truman Show. Η προβολή του πρώτου επεισοδίου αναστέλλεται όμως επ'αόριστον όταν ο σεναριογράφος συγκρούεται με τους Αλέξη Τσίπρα και Αλέξη Κούγια για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σήριαλ. Η οικονομική κρίση φαίνεται να υποχωρεί παντού εκτός απ'την Ελλάδα. Ανήμερα των Τριών Ιεραρχών ο Γ.Παπανδρέου ετεροχρονισμένα καταφέρνει επιτέλους να βρει τον σταυρό που πέταξε στον αγιασμό των υδάτων ο μητροπολίτης. Όλοι το θεωρούν κακό σημάδι, όμως ο Μητροπολίτης δηλώνει: "Αφού τον βρήκε, μπορεί να κάνει τα πάντα!". Λίγες ώρες αργότερα ο Γ.Π. στραμπουλάει το αυτί του καθώς παίζει σκουός, και η υγεία του περνά μεγάλες περιπέτειες. Τις επόμενες ημέρες δέχεται καταιγισμό επιστολών από τον Μίκη Θεοδωράκη με ευχές για ταχεία ανάρρωση.

Φεβρουάριος
- Στο μεγάλο καρναβάλι της Πάτρας συμμετέχει και η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία ντύνεται Σαμαράς και πρόεδρος της ΝΔ. Ο δήμαρχος Πατρών τη συγχαίρει και σε τιμητική τελετή της κάνει καντάδα με το τραγούδι "Ήλιε μου" του Κώστα Τουρνά. Ο Γιώργος Θεοφάνους και ο Νίκος Μουρατίδης συγκλονίζονται με την ερμηνεία του και του προσφέρουν πανελλαδικές τουρνέ και συμμετοχές στο X-Factor. Ο δήμαρχος αρνείται και συγκλονίζει το πανελλήνιο όταν ανακοινώνει πως θα είναι support στους U2. Η Ακρόπολη ξαναγκρεμίζεται προκειμένου να χτιστεί απ'την αρχή με σύγχρονη τεχνοτροπία και το νέο μουσείο Ακρόπολης στεγάζει πλέον και γκράφιτι από αρχαίους Έλληνες περιθωριακούς καλλιτέχνες. Ο Μίκης Θεοδωράκης επισκέπτεται το νέο μουσείο και δηλώνει συγκινημένος σε επιστολή του προς τον Παύλο Γερουλάνο.

Μάρτιος
- Ιδρύεται η Gyrobank. Η πρώτη τράπεζα με σλόγκαν "Προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας μ'απ'όλα!" χαίρει της απόλυτης αναγνώρισης του ελληνικού επενδυτικού κοινού καθώς δεν τοκίζει τη μουστάρδα. Προαναγγέλονται εκλογές για τον τίτλο της Απόλυτης Ελληνίδας Σταρ και στο debate η Άννα Βίσση πιάνεται με σκονάκια, οπότε της αφαιρείται ο τίτλος και περνά στην Νίκη Κάρτσωνα. Η διεκδικητής Δέσποινα Βανδή δηλώνει "Συγκλονίστηκα. Ακόμα δεν το πιστεύω πως τόσα χρόνια η Άννα με έκλεβε. Να σκεφτείτε νόμιζα ότι με έκλεβε ο Ντέμης.". Ο Μίκης Θεοδωράκης, συγκινημένος, στέλνει επιστολή στην Ελεονώρα Μελέτη προβληματίζοντας το κοινό της πρωινής ζώνης για τα αίσχη των προτύπων των νέων στην Ελλάδα.

Απρίλιος
- Απαγορεύεται με νόμο η εκπνοή καπνού σε ολόκληρη τη χώρα. Στις δύο πρώτες ώρες εφαρμογής του μέτρου χιλιάδες Έλληνες οδηγούνται με συμπτώματα ασφυξίας στα νοσοκομεία. Η χώρα αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα καθώς ένας ένας οι παραγωγικοί τομείς παύουν να λειτουργούν ομαλά. Ο πρωθυπουργός κυρήττει τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τα ξένα ΜΜΕ κάνουν λόγο για τη νέα πανδημία που θα αφανίσει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η εγκληματικότητα αυξάνεται 500% και εκατοντάδες καπνιστές συλλαμβάνονται επ'αυτοφώρω να φυσούν τον καπνό σε ανθοδοχεία και προφυλακτικά. Τα μεσάνυχτα της 1ης Απριλίου ο πρόεδρος της Βουλής, σε ζωντανή τηλεοπτική συνέντευξη, δηλώνει "Πρωταπριλιά!". Ο Μίκης Θεοδωράκης, σε ανοικτή επιστολή του στη Βουλή, δηλώνει ικανοποιημένος από τις προθέσεις του νομοθέτη.

Μάϊος
- Η Gyrobank γνωρίζει τεράστια επιτυχία και κέρδη και στο εξωτερικό, και γίνεται το νέο σύμβολο της καπιταλιστικής διάθεσης της Ελλάδας καθώς εξελίσσεται σε παγκόσμια υπερδύναμη της λαδόκολλας. Το Νόμπελ Σκηνοθεσίας απονέμεται στον Βασίλη Τοροσίδη, ο οποίος δήλωσε πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιν πως σκέφτεται να σκηνοθετήσει το Alien 445. Ο Μίκης Θεοδωράκης, σε επιστολή του στον τάφο του Νόμπελ εκφράζει την πικρία του που δεν έχει πάρει ακόμα το Νόμπελ Αλληλογραφίας.

Ιούνιος
- Προ της μεταγραφικής περιόδου, ο Ολυμπιακός δηλώνει ενδιαφέρον για τον Ben 10 και τον Μπεν Χουρ. Η περίπτωση Μπεν Χουρ γρήγορα ναυαγεί καθώς ο Παναθηναϊκός, με εκπληκτική προσφορά-αστραπή κλείνει τον παίκτη ως σωματοφύλακα του Σισέ. Λίγο αργότερα ο Ολυμπιακός εγκαταλείπει το ενδιαφέρον του για τον Ben 10 όταν ο Joe Casey δηλώνει πως ο Ben δεν ενδιαφέρεται για επαγγελματική καριέρα στο ποδόσφαιρο, και ο Σωκράτης Κόκκαλης δηλώνει "Ήταν πολύ μικρός για μια μεγάλη ομάδα όπως ο Ολυμπιακός.". Στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ελλάδα χάνει το τρόπαιο στον τελικό από τη Μαδαγασκάρη σ'ένα χορταστικό ματς με σκορ 15-14. Πρώτος σκόρερ και MVP του αγώνα ο Λουκάς Βύντρα, με 15 αυτογκόλ, δέχεται συγχαρητήριο υπεραστικό τηλεφώνημα από τον Μίκη Θεοδωράκη στα αποδυτήρια.

Ιούλιος
- Επανάσταση στη βιομηχανία παρασκευής οδοντογλυφίδων. Ανακαλύπτεται η οδοντογλυφίδα που απωθεί τον επίτιμο, και σύντομα η κατασκευαστική εταιρεία αποκτά παγκόσμια φήμη. Η πρώτη επαφή με εξωγήινο πολιτισμό γίνεται στην Ελλάδα, όπου ερασιτέχνης λάτρης του WiFi πιάνει εκπομπή από τη ζώνη του Ωρίωνα. Το μήνυμα αποκρυπτογραφείται γρήγορα από Έλληνες ανειδίκευτους σκαφτιάδες και είναι στην πραγματικότητα μια παραγγελία για εννέα δις οδοντογλυφίδες, για προληπτικούς λόγους. Το μήνυμα έχει ως υστερόγραφο: "Αφού χαρίσατε στον κόσμο έναν τέτοιο γκαντέμη, είναι πρέπον να μας δώσετε και τη θεραπεία". Η Ελλάδα πλέον είναι παράδεισος επενδύσεων και στις γαλαξιακές επικοινωνίες, και ο Μίκης Θεοδωράκης με email ευχαριστεί τον εξωγήινο πολιτισμό για το καλό του γούστο.

Αύγουστος
- Ξεκινάει επίσημα η νέα σεζόν πυρκαγιών, και ερασιτέχνες εμπρηστές μπορούν πλέον να εξασκηθούν στο επάγγελμα τους σε ειδικά διαμορφωμένες γλάστρες που όλοι οι δήμοι τοποθετούν σε κεντρικές πλατείες. Κράτη ανά την υφήλιο υιοθετούν το παράδειγμα της Ελλάδας, η οποία σπεύδει να πρωτοπορήσει εκ νέου καθιερώνοντας ως επαγγέλματα τον flirt assistant-wingman, τον cockroach terminator και τον προσωπικό παρκαδόρο. Ο Μίκης Θεοδωράκης, με επιστολή του δηλώνει πως πρώτος αυτός θα προσλάβει τον προσωπικό του παρκαδόρο για να βοηθήσει στην υιοθέτηση του επαγγέλματος απο τους νέους.

Σεπτέμβριος
- Ο Μπαράκ Ομπάμα μεταβαίνει στα αρχηγεία της Gyrobank προκειμένου να συζητήσει την επίδραση του έξτρα γιαουρτιού στο τζατζίκι και να ενημερώσει τα στελέχη της Gyrobank για σύγχρονες τεχνικές διπλώματος της λαδόκολλας που αναπτύσσονται στις ΗΠΑ. Το τμήμα R&D της Gyrobank του απαντά πως οι τεχνικές αυτές είναι ήδη γνωστές από την αρχαιότητα και πως οι ίδιοι πλέον στρέφονται στον πάπυρο "για πλάκα, μωρέ!". Το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη βρίσκεται παρατημένο μπροστά στην Α' ΔΟΥ Θεσσαλονίκης και ο ίδιος απειλεί να πέσει από τον Λευκό Πύργο εάν δεν αλλάξει η νομοθεσία για τα τέλη κυκλοφορίας. Με επέμβαση του Τσακ Νόρις αποτρέπονται τα χειρότερα και τα τέλη κυκλοφορίας για άμαξες έλκηθρα και αυτοσχέδια καρότσια που σέρνονται απο γάτες είναι πλέον δωρεάν. Οι κακές γλώσσες θέλουν τον ΓΠ να αντιμετωπίζει νέες περιπέτειες υγείας καθώς φημολογείται ότι εισήχθη στο ΚΑΤ με πολλαπλά κατάγματα σ'όλο του το σώμα. Ο Μίκης Θεοδωράκης εξαφανίζεται αφού αποστέλλει τηλεγράφημα στον Τσακ Νόρις με άγνωστο περιεχόμενο.

Νοέμβριος
-Λίγο προτού τελειώσει το αποτρόπαιον τούτο έτος, στις εκθέσεις αυτοκινήτων πλέον παρουσιάζονται μοντέλα χωρίς τα αυτοκίνητα. Οι πολίτες πλέον στρέφονται στα ποδήλατα και τις άμαξες σαν εναλλακτικά και ρομαντικά μέσα μεταφοράς, και εκτός αυτών δίνουν και υλικό για πολύ αστεία βίντεο πτώσεων στο YouTube. Ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης θριαμβευτικά κάνει την επανεμφάνιση του πάνω σ'ένα χόβερκραφτ και με επιστολή του στις αυτοκινητοβιομηχανίες δηλώνει "Kiss my ass".

Δεκέμβριος
- Η κυβέρνηση δίνει δεκαπενθήμερη άδεια σ'όλους τους πολίτες, με μοναδικό όρο να συμμετέχουν στις εκκλησιαστικές λειτουργίες των Χριστουγέννων. Αγανακτισμένοι Χριστιανοί και μη βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται έντονα. Συστοιχίες πυραύλων S-300 εκπυρσοκροτούν κατά λάθος και σκοτώνουν εκατοντάδες πολίτες, ενώ ο υπουργός Δημόσιας Τάξης οργανώνει επαναστατικό φεστιβάλ με την Beyonce και τον Εθνικό Σταρ στη Μαλακάσα, που δεν καρποφορεί καθώς η Μαλακάσα έχει πλέον βουλιάξει και μαστίζεται από ηλεκτρικά τσουνάμι. Οι διπλωμάτες του κόσμου συγκεντρώνονται στην Αράχωβα και ο Έλληνας ηγέτης Γεώργιος Γεωργίου σπάει το ρεκόρ του Κάστρο και μιλάει επί 8 ώρες και 2 λεπτά για τις μεταγραφές του Ολυμπιακού.

1η Μαϊου

2010-01-08T08:20:00.002+02:00

Η 1η Μαϊου εγινε "Γιορτή Εργαζόμενου" (απο ποτε;).

Η κοινωνια μας απετυχε.

U2

2010-01-05T15:29:00.000+02:00

U2.

You-too.

Απο καιρο σε καιρο η μουσικη τους μια μου αρεσε, μια τη συγκρινα με Oasis, μια κατεληγα να τους λεω και τους μεν και τους δε γκεϊ.

Η αληθεια ειναι οτι δεν τους προσεξα ποτε περα απ'το μουσικο κομματι.

Και εκει δεν τους εχω και τεραστια εκτιμηση.

Αλλα πανω που αρχισα να συμπαθω The Edge με τη τρομερη ταινιαραπαυλαντοκιμαντερ It Might Get Loud, ερχεται αυτο.

Ας μας πει καποιος, γρηγορα.

Τι ειναι τελικα ο Bono?

Απλα χαζος ή σκατοεπιχειρηματιας;

heh

2010-01-04T08:27:00.004+02:00

2010 = 1+2-(3-4-5)*6*7*8-9

keep it simple stupid

2010-01-02T19:19:00.001+02:00

παντα πιστευα οτι αν θελεις δυο σελιδες αναφορας, 160+ λεξεις με προλογο κυριως θεμα και επιλογο για να πεις κατι πιθανοτατα δεν εχεις κατι να πεις.

Στο πνευμα αυτης της δηλωσης λοιπον θα ηθελα να επισημανω οτι ειδαμε Πρωτοχρονια με 23 °C. Στο βορειο ημισφαιριο. Nice.

ΥΓ. Α ναι. Καλη χρονια να'χουμε. :)

at last

2009-12-30T10:39:00.000+02:00

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ.

Δε παιζει να'χω βαρεθει περισσοτερο σε διακοπες. 10 (δεκα και οχι δυο) ολοκληρες μερες αδειας ηταν υπερβολικα πολλες. Εφτασα σε σημειο να ψαχνω εισιτηριο να φυγω νωριτερα, βρηκα ενα με 48 € αλλα δεν το αγορασα για να αποφυγω τη μουρμουρα που θ'ακολουθουσε.

I can't believe I said that.

Τελοσπαντων αφου γυρισα και αντιμετωπιζω λιγο το πολιτισμικο σοκ που επηλθε με 10+ μερες αποσυνδεση απ'τα Ιντερνετς διαβαζοντας μπλογκς δεξια κι αριστερα, ξεψαχνιζοντας το youtube και...well, other stuff, επεσα πανω σ'ενα μεγιστο παραπονιαρικο αχτιπαυλαμαλακιαπουεχειγινεικλισεπλεον - αυτο:

Τα ματια μου ειναι εδω! Οχι εκει,πιο πανω,πιο πανω,λιγο πιο πανω.Το βρηκες. Και βεβαια μεσα σε 5 δευτερολεπτα ξανακοιτας τα βυζια μου,γιατι ως γνωστον ειναι τα "ματια" της ψυχης.Μπα.

Ισως το παιδι προτιμα τα βυζια απ'τα ματια, ή ισως τα ματια σου να μην ειναι τοσο τεραστια. Δειξε λιγο κατανοηση επιτελους.

(επρεπε να πω την κακια μου για να'ρθω στα ισα μου)

Τελοσπαντων ειμαι παλι εδω, ετοιμος, ή σχεδον ετοιμος να μοιραστω ξανα τις βλαμμενες ψευτοφιλοσοφιες μου μαζι σας. Λεω σχεδον ετοιμος γιατι τωρα τελευταια δε σκεφτομαι και κατι αξιολογο να γραψω. Μου'χουν παρει τα μυαλα λεμε..

Ενιγουει. Το 2009 φευγει. Το πηρατε χαμπαρι; Τα γαλαζοπρασινομωβ δεντρα, τα στολιδια που αλλαζουν χρωματα, τα φωτακια που προκαλουν κρισης επιληψιας ειναι παλι εδω. Φετος πιο εντονα και ασχημα απο ποτε - ή ισως γινομαι πολυ grumpy. Στην τελικη, μετα το Earth Hour ειχαμε ενα αρκετα μεγαλο περιθωριο να καταξοδεψουμε ηλεκτρικη ενεργεια, σωστα;

Απο το 2009 δε θυμαμαι πολλα πραγματα. Θυμαμαι που προσπαθησα να κοψω τον καφε ανεπιτυχως. Το θυμαμαι γιατι ηταν χθες, προχθες, και αντιπροχθες. Σημερα το πρωι ηπια (πινω) παλι. Τον αγαπω. Ειναι ο μονος που με φροντιζει. Οι πονοκεφαλοι γιατι εχουν μεινει ομως; Φακ.

Τι αλλο θυμομαστε; Τους θανατους του Michael Jackson και της Brittany Murphy. Πολλους τους στεναχωρησε περισσοτερο ο δευτερος - οπως και να'χει αλλο δεσιμο εχεις μ'ενα αμφιλεγομενο απλησιαστο ειδωλο και αλλο με μια δεσποινιδα στις εικονες της οποιας ισως και να τραβουσες μια μαλακια. Αλλοι που εφυγαν ηταν ο David Carradine, ο Patrick Swayze, ο Dom DiMaggio και ο Les Paul. O Les Paul. Fuck.

Θυμαμαι κατι επεισοδια εδω κι εκει και κατι πολεμους, κατι σφαγες, κατιτετοια που ειμαι σιγουρος οτι δεν ηταν πραγματικοτητα αλλα σκηνες απο το Left 4 Dead 2 ή το Modern Warfare 2. Δεν συνεβησαν ποτε. Βεβαια, δε θυμαμαι ν'αγορασα εεε συγνωμη να κατεβασα το MW2, αλλα κατεβαζω ενα σωρο σκουπιδια, ποτε δε ξερεις..

Θυμαμαι κανα δυο δισκους που κυκλοφορησαν. Ενα εκ των οποιων αγορασα και τον δευτερο τον προγραμματιζω σαν δωρο στον εαυτο μου (φεϊλ). Shadow Gallery - Digital Ghosts και η εκπληξη παυλα εκρηξη της χρονιας, Future's End - Memoirs of a Broken Man. Γαμουν.

Θυμαμαι κατι σκορπιες συναντησεις με φιλους, κατι σκορπιες τραυματικες εμπειριες (καταραμενο New Moon, θα μου το πληρωσεις καποτε..) και κατι μαλακες που'χω αφησει στην ησυχια τους. Θυμαμαι τον ψοφιο Α5/1 και το Aion. Το Blueprint 3. Οχι το μαγαζι. Το αλμπουμ. Το νομπελ Ειρηνης killmenow killmenow. Τη Beyonce (δε γεννηθηκε και το 2009 αλλα καλο ειναι να τη θυμομαστε). Τη συναυλια του Di Meola στο Μεγαρο Μουσικης. Τους Isis, οσο παρακολουθησα. Τη γριππη των χοιρων (you were no match for my immune system, motherfucker). The "greatest freak out ever" (βλ. YouTube). Flash vs Jaedong (βλ. StarCraft).

Και τιποτα αλλο που να'χε σημασια..

thoughts of week past

2009-12-23T14:03:00.000+02:00

Το ΔΣ ενος πολιτιστικου συλλογου αποφασιζει οτι 600€ το χρονο ειναι καλυτερα να ξοδευονται για αναπαλαιωσεις παρα για internet access 200 ατομων (potentially, but still..). Καλο;
Επιτελους ξεφορτωθειτε τα ροζ πουκαμισα, κυριοι.
Δε ξερω πως θα μπει το 2010 (ψεματα, ξερω, αλλα ο Καζαμιας κρατειται μυστικος), αλλα το 2009 κανει θεαματικη εξοδο!
Josh Robert Thompson, check that guy out. Πολυ ταλεντο. Πολυ.
Καλο πραγμα η σταθεροτητα, αλλα μηπως να βγαινουμε και λιγο εξω απ'το μικροκοσμο μας; Ε; Ετσι για να δουμε τι παιζει..
Best Euphimism For Sex Award 2009 : "Μπηκε το καραβι στο λιμανι;". Εισαι 26 χρονων, grow the fuck up.
Πανω που ειχα σχεδον ξεχασει γιατι εβριζα τους παντες στο μεταπτυχιακο μου, ευτυχως βρηκα καποιον να μου το θυμισει..
Κατεβηκε καταπληκτικη ιδεα για site. Δηλαδη, μου φαινοταν καταπληκτικη οσο ημουν στο κρεβατι ξαπλωμενος. Οταν σηκωθηκα και σκεφτηκα τι θα χρειαστει να γινει μ'επιασε μια βαρεμαρα..
Το νεο μεγαλο trend : εθισμος στο Ιντερνετ - καλο για τους μεγαλους, κακο για τα παιδακια.

For the umptieth time; YOU CAN'T DO IT.

2009-12-15T08:55:00.001+02:00

You can't parse [X]HTML with regex. Because HTML can't be parsed by regex. Regex is not a tool that can be used to correctly parse HTML. As I have answered in HTML-and-regex questions here so many times before, the use of regex will not allow you to consume HTML. Regular expressions are a tool that is insufficiently sophisticated to understand the constructs employed by HTML. HTML is not a regular language and hence cannot be parsed by regular expressions. Regex queries are not equipped to break down HTML into its meaningful parts. so many times but it is not getting to me. Even enhanced irregular regular expressions as used by Perl are not up to the task of parsing HTML. You will never make me crack. HTML is a language of sufficient complexity that it cannot be parsed by regular expressions. Even Jon Skeet cannot parse HTML using regular expressions. Every time you attempt to parse HTML with regular expressions, the unholy child weeps the blood of virgins, and Russian hackers pwn your webapp. Parsing HTML with regex summons tainted souls into the realm of the living. HTML and regex go together like love, marriage, and ritual infanticide. The <center> cannot hold it is too late. The force of regex and HTML together in the same conceptual space will destroy your mind like so much watery putty. If you parse HTML with regex you are giving in to Them and their blasphemous ways which doom us all to inhuman toil for the One whose Name cannot be expressed in the Basic Multilingual Plane, he comes. HTML-plus-regexp will liquify the nerves of the sentient whilst you observe, your psyche withering in the onslaught of horror. Rege̿̔̉x-based HTML parsers are the cancer that is killing developers it is too late it is too late we cannot be saved the trangession of a chi͡ld ensures regex will consume all living tissue (except for HTML which it cannot, as previously prophesied) dear lord help us how can anyone survive this scourge using regex to parse HTML has doomed humanity to an eternity of dread torture and security holes using regex as a tool to process HTML establishes a breach between this world and the dread realm of c͒ͪo͛ͫrrupt entities (like SGML entities, but more corrupt) a mere glimpse of the world of regex parsers for HTML will instantly transport a programmer's consciousness into a world of ceaseless screaming, he comes~~, the pestilent sl~~ithy regex-infection will devour your HTML parser, application and existence for all time like Visual Basic only worse he comes he comes do not fight he com̡e̶s, ̕h̵is un̨ho͞ly radiańcé destro҉ying all enli̍̈́̂̈́ghtenment, HTML tags lea͠ki̧n͘g fr̶ǫm ̡yo͟ur eye͢s̸ ̛l̕ik͏e liquid pain, the song of re̸gular expre~~ssion parsing~~ will extinguish the voices of mortal man from the sphere I can see it can you see ̲͚̖͔̙î̩́t̲͎̩̱͔́̋̀ it is beautiful the final snuffing of the lies of Man ALL IS LOŚ͖̩͇̗̪̏̈́T ALL IS LOST the pon̷y he comes he c̶̮om~~es he co~~mes the ichor permeates all MY FACE MY FACE ᵒh god no NO NOO̼OO NΘ stop the an*̶͑̾̾̅ͫ͏̙̤g͇̫͛͆̾ͫ̑͆l͖͉̗̩̳̟̍ͫͥͨe̠̅s ͎a̧͈͖r̽̾̈́͒͑e not rè̑ͧ̌aͨl̘̝̙̃ͤ͂̾̆ ZA̡͊͠͝LGΌ ISͮ̂҉̯͈͕̹̘̱ TO͇̹̺ͅƝ̴ȳ̳ TH̘Ë͖́̉ ͠P̯͍̭O̚N̐Y̡ H̸̡̪̯ͨ͊̽̅̾̎Ȩ̬̩̾͛ͪ̈́̀́͘ ̶̧̨̱̹̭̯ͧ̾ͬC̷̙̲̝͖ͭ̏ͥͮ͟Oͮ͏̮̪̝͍M̲̖͊̒ͪͩͬ̚̚͜Ȇ̴̟̟͙̞ͩ͌͝S̨̥̫͎̭ͯ̿̔̀ͅ

Have you tried using an XML parser instead?

μπλοφες: a reminder

2009-12-12T12:00:00.000+02:00

μια μπλοφα δεν πετυχαινει οταν ο αντιπαλος ειναι τοσο υποδεεστερος ωστε να μην την καταλαβει καν.

episodes of sub-psychotic rage [pt.2]

2009-12-10T21:57:00.003+02:00

all this is about me, but it's for you

Μπορει να'χετε ακουσει για τη δεσποινις Carrie Prejean, διαγωνιζομενη για Miss USA, η οποια κοντολογις μπλεχτηκε σε καποια νομικα θεματα με τους διοργανωτες του Miss USA για ενα βιντεο που τραβηξε/δεν τραβηξε χρονια πριν που βγηκε στην επιφανεια/ή καθολου που θεωρηθηκε πορνογραφικο, κατεληξε σε συμβιβασμο και βγηκε στον Larry King για να προωθησει ενα βιβλιο. (wtf moment #1)

Παιρνω αφορμη απ'την Carrie και τον Larry, γιατι στην ελληνικη τιβι δεν εχουμε την πολυτελεια ν'ακουμε κατι που να μπορουμε να αναλυσουμε, εκτος απο βογκητα και παρακαλωαφηστεμεναμιλησωκυριεβουλευτα.

Ο Larry ρωτησε για τους ορους του συμβιβασμου - η Carrie απαντησε οτι ο Larry γινεται απρεπης (to quote, "being inappropriate"). Αυτος ρωτησε αν θα μπορουσε να πει γιατι συμβιβαστηκε. Αυτη ειπε, "Larry, you're being inappropriate again". Το ειπε τεσσερις ή πεντε φορες ακομα, πριν βγαλει το μικροφωνο και σηκωθει να φυγει.

Μια "τιποτα" γειωσε τον Larry King. Οταν μια γυναικα χρησιμοποιει μια τετοια εκφραση σ'εναν αντρα, η συζητηση εχει τελειωσει ειτε εχει δικιο ειτε οχι. Ο αντρας περνα στην αμυνα, η ολη συζητηση αλλαζει, δεν ειναι πλεον για αυτο που ηταν απρεπες αλλα για τον χαρακτηρα του αντρα που γινεται απρεπης. Αυτος περνα τον υπολοιπο χρονο του αμυνομενος κι αυτη δε χρειαζεται ποτε να απαντησει στην ερωτηση.

Kill switch. Τι ταιριαστος ορος. Τονιζει και οτι ειναι ηθελημενο.

Μια σκεψη ειναι οτι κατι τετοια kill switches δουλευουν λογω μιας ανισορροπιας δυναμεων, ας το πουμε. Αν η κατασταση εκτυλισσοταν σ'ενα μπαρ, οπου οι δυναμεις ειναι πανω κατω ιδιες, δε θα'λεγε "inappropriate", θα'λεγε "die." Αλλα με τον Larry King, ή γενικα μια κατασταση που δεν εχει διεξοδο (οπως πχ. στη δουλεια, ενα αεροπλανο, καπου οπου μια αλφα σχεση πρεπει να διατηρηθει) μπορει να αλλαξει την ανισορροπια προς οφελος της χαρακτηριζοντας τον αλλο και τα λογια του ακαταλληλα. Το μονο που μπορει να κανει αυτος ειναι να υποχωρησει, which is the point.

Αλλα υπαρχουν τοσες εξαιρεσεις. Δε θα δουλευε πχ. στον καναπε ενος ψυχαναλυτη. Αυτος θα'λεγε, "πες μου περισσοτερα γι'αυτο". Δε θα δουλευε σ'εναν ροκ σταρ. Ο Larry υποχωρησε, αλλα ο Howard Stern δε θα κωλωνε μπροστα στο γκομενακι.

Με καποιους αντρες που εχουν μια ηδη καθιερωμενη ταυτοτητα η απαντηση θα ηταν: "νομιζεις αυτο ηταν απρεπες; Εχεις ιδεα ποσο ακαταλληλος μπορω να γινω;". Που μεταφραζεται στη θεληση ν'αντιμετωπισεις τον αλλο για τον τροπο που προσπαθει να σε χειραγωγησει. Ειναι κι αυτο ενα kill switch. Αλλαζει το θεμα της συζητησης απ'το χαρακτηρα του στον χαρακτηρα της. Και κερδιζει γιατι ο χαρακτηρας του ειναι γνωστος.

Βασικα εχουν ολοι δικιο. Ο Larry ειπε "settlement", η Carrie ακουσε "sex tape". Ο μονος λογος που εκανε την ερωτηση ηταν για να φτασει στο βιντεο. Η Carrie δεν ειναι προσωπο γι'αυτον, ειναι μια ιστορια. Μπορειτε να ισχυριστειτε οτι ειναι ηλιθια αν νομιζει οτι την καλεσε ο Larry King για καποιον αλλο λογο, αλλα ανεξαρτητα απ'αυτο πιστευει οντως οτι ειναι πιο ενδιαφερουσα απ'αυτο μονο.

Οταν ο Larry ρωταει για τον συμβιβασμο, ειναι οτι καλυτερο μπορει να ρωτησει στον ρολο του ως προβοκατορας. Οταν ο Howard Stern ρωτησει για τον συμβιβασμο, ξερουμε οτι εννοει τον συμβιβασμο. Αν θελει να γινει προκλητικος, θα το καταλαβουμε.

Αλλα ας περασουμε στη συγκεκριμενη περιπτωση που ενας αντρας λεει κατι "ακαταλληλο" σε μια γυναικα.

Αν δεχτεις οτι ενα "kill switch" αλλαζει τη συζητηση απο το περιεχομενο στο χαρακτηρα, τοτε αυτο που κανει εκεινη δεν ειναι να κρινει τα λογια του αλλα το χαρακτηρα του. Καποιοι δεν το καταλαβαινουν και ειναι ακριβως ο λογος που δουλευει: αυτη εχει μυαλο και εμπειρια, και τον εχει καταλαβει. Πιθανοτατα τον ξερει περισσοτερο σ'αυτον τον τομεα (σεξ) απ'οσο ξερει εκεινος τον εαυτο του.

Ισως να μην το πιανεις οτι εχει τετοιες ικανοτητες (ή καθολου ικανοτητες). Υποθετεις οτι δεν ξερει τιποτα για σενα εκτος απ'αυτα που της λες, υποθετεις οτι ειναι λιγοτερο διαισθητικη απο εσενα ισως γιατι εισαι μεγαλυτερος ή "εξυπνοτερος". Στην πραγματικοτητα, νομιζεις οτι την ξεγελας γιατι κρυβεις το πραγματικο σου ενδιαφερον κατω απο ουδετερες εκφρασεις - "α, τι μαγιω ηταν;".

Η ουσια του πραγματος ειναι οτι δεν τη βλεπεις σαν ατομο, τη βλεπεις σαν..

Φαντασου το εξαιρετικα γαματο σεναριο οπου η συναδελφος σου κανει πλαστικη στηθους. Ποιος ειναι ο μη-ακαταλληλος τροπος να το σχολιασεις; Απαντηση: δεν υπαρχει. Ειτε θα το σχολιασεις, ειτε οχι. Και ξερεις ποιος εισαι. Κι εκεινη επισης.

Οποτε τι μπορεις να κανεις αν εισαι στη λαθος πλευρα του "ακαταλληλου";

to be continued..

the other end of the.. [pt.1]

2009-12-08T11:11:00.001+02:00

σε συνεχεια προηγουμενης συζητησης εντελως out of context και αυθαιρετα και αλλα τετοια

life does suck

you were right

θα μπορουσε ο αγαπητος κυριος στο παραδιπλα γραφειο να κλεισει το γαμημενο november rain? ευχαριστω 

humuhumunukunukuapua'a

2009-12-06T19:08:00.000+02:00

scrabble

2009-12-04T12:58:00.003+02:00

If the only word on the board was 'Hi', and the letters you had were C, L, T, O, R, I, S, would you have spotted 'Ostrich'?